با الهام از موفقیت او تصمیم گرفتیم یک عکس پانوراما از مسکو در شب بگیریم. با توجه به اینکه هیچ هلیکوپتری واقعی در بالای شهر مسکو مجاز نبود، تصمیم گرفتیم از هلیکوپتر کوچک خود که در یک فروشگاه اسباب بازی خریداری شده بود استفاده کنیم. ما از آن برای جلسات عکاسی مسکو در طول روز استفاده زیادی کردیم. به عنوان مثال، ما از آن برای این پانوراما از دانشگاه دولتی مسکو استفاده کردیم . با این حال، ما نتوانستیم سه پایه بزرگ و محکم دیما را برای عکاسی در شب به هلیکوپتر کوچک خود وصل کنیم. هلیکوپتر به سادگی نمی توانست بلند شود.

طبق معمول، یک راه حل نابغه ساده‌ترین راه حل بود و روی سطح قرار می‌گرفت. دوباره به فروشگاه دوربین رفتیم. مدیر فروشگاه ما را از آخرین بار به یاد آورد، زمانی‌که نیمی از روز را صرف انتخاب بزرگ ترین، سنگین‌ترین و محکم‌ترین سه پایه فروشگاهش کردیم. به او گفتیم که این بار به کوچکترین، سبک‌ترین و جمع و جورترین سه پایه نیاز داریم. با علاقه زیاد به ما نگاه کرد و پرسید: به چی می‌خواهی شلیک کنی؟

برای مخفی نگه داشتن دانش خود، با طفره رفتن پاسخ دادم: “ما عکاس زیر آب هستیم. یکی از بچه‌های ما تقریباً با آن سه پایه سنگین غرق شد، به همین دلیل است که ما اکنون به دنبال یک عکاس سبک هستیم.” مدیر فروشگاه رفت و با یک مدل خیلی خوب سایز کف دست برگشت.

با تشویق از قیمت جذاب، دو سه پایه خریدیم و رفتیم. سه پایه جدیدمان را به هلیکوپتر وصل کردیم و دوباره سعی کردیم با آن پرواز کنیم. هلیکوپتر برای لحظه‌ای از زمین بلند شد، اما چیزی آن را پایین می‌کشید. پس از یک طوفان فکری کوتاه اما قدرتمند، یک ایده برجسته به‌دست آوردیم. به سمت دوربین دویدیم، فلش کارت 16 گیگابایتی را برداشتیم و آن را با یک فلش 4 گیگابایتی جایگزین کردیم. وویلا! هلیکوپتر ما درحالی‌که 12 گیگابایت از پروانه‌هایش فاصله داشت، به هوا پرواز کرد.