هنگامی که‌ درکنار من در نقطه الهام مشرف به دره برایس ایستاده بود، یکی از دوستانم یک‌بار گفت: “مغز من عقب مانده است”. این جمله را خیلی خوب به خاطر داشتم. این زبان عامیانه کامپیوتری بهترین توصیف را از آنچه در ذهن ما اتفاق می‌افتد را ارائه می‌دهد. واقعاً دره بریس فقط یکی دیگر از جاذبه‌های ایالات متحده نیست. این یکی از معدود مکان‌هایی در سیاره ماست که ذهن انسان ما را در یافتن توضیح منطقی و پردازش اطلاعات بصری گیج می‌کند. بنابراین اگر زمانی در The Bryce Canyon قرارگرفتید – نترسید. به یاد داشته باشید، شما تله پورت نشده اید، حواس خود را از دست نداده اید و توهم هم ندارید. این جنگل غول پیکر پرتقال و مارچوبه رز بسیار واقعی است. 

این شهر سنگی منحصربفرد میلیون‌ها سال پیش توسط آب و باد ایجاد شده است. مجموعه‌ای از مجموعه‌های معماری ساخته شده از ماسه سنگ‌های چند رنگ در چندین آمفی تئاتر کاسه‌ای شکل قرارگرفته‌اند که با برج ها، مناره ها، معابد و مناره‌های قرمز، نارنجی، صورتی و کرم پوشیده شده اند.

البته ما نمی توانستیم این عجایب جهانی را از دست بدهیم و پس از آماده سازی و برنامه ریزی بسیار دقیق بالاخره مجوز پرواز خود را گرفتیم. ما تصمیم گرفتیم که بلافاصله پس از بارش برف منتظر بمانیم و عکس بگیریم، زیرا دره برایس در زمستان مرموزتر از تابستان به‌نظر می‌رسد – زمانی‌که دیوارهای دره برفی پوشیده شده باشد، خورشید را منعکس می‌کند که شمع‌های بالای مناره‌ها را با نور درخشان خاصی روشن می‌کند.

علیرغم این واقعیت که دمای شب در دره بریس اغلب در حدود -20-25 درجه سانتیگراد باقی می‌ماند و در روز معمولاً +1-5 درجه سانتیگراد بالاتر از نقطه انجماد است، هنوز برف در اینجا بسیار نادر است.

خورشید و بادها به سرعت برف را که فقط در اعماق سالن‌های آمفی تئاتر دور از نور مستقیم خورشید باقی می‌ماند، می‌خورد. 

ما دو بار برف را از دست دادیم: بار اول، خلبان من ماریا، در جایی دیگر کنسرت داشت و بار دوم من مسائل مهمی داشتم که نمی‌توانستم آن را به تعویق بیندازم.

هنگامی که سرانجام برنامه خلبان من، طبیعت و من به یک تراز رسیدند، ما با یک وضعیت منحصربفرد در آب و هوا مواجه شدیم: جبهه سرد عظیمی از اقیانوس آرام نزدیک می‌شد. پیش‌بینی هواشناسی احتمال بارش برف را 100 درصد اعلام کرد. با این حال، مشکل با چیزی کاملاً متفاوت بود – میزان برف پیش‌بینی‌شده بسیار بیشتر از آن چیزی بود که ما می‌خواستیم. ما باید در پنجره کوتاه 12 ساعته بین دو طوفان برفی که از اقیانوس می‌آمد، عکس می‌گرفتیم.

نامه ماریا در زیر تصویر بهتری از آنچه در انتظار ما بود به شما می‌دهد. درست قبل از اینکه به نقطه ملاقاتمان در فینیکس، آریزونا پرواز کنم، آن را برای من فرستاد:

“من یک‌بار دیگر آب و هوای هوانوردی را برای جمعه بررسی کردم. اکنون کمی بهتر به‌نظر می‌رسد. ابرها باید به اندازه‌ای بالا باشند که حداقل تا اوایل بعدازظهر از آن عبور کنند. سپس طوفان وارد می‌شود. طوفان قوی با مقدار زیادی خواهد بود. برف و بادهای تند.

اگر هنوز هم می‌خواهی فردا با تو به آنجا پرواز کنم، سعی می‌کنم. اما ما باید در ویکنبورگ توقف کنیم تا روکش تیغه‌ام را بگیریم. من نمی توانم اجازه دهم تیغه‌ها در معرض باران / یخ / برف ذوب شده قرار بگیرند.

همچنین باید چند بار در روز شنبه مرا به فرودگاه ببرید تا مطمئن شوید که تیغه‌ها با برف سنگین نشده اند.

به من پول می‌دهی که دو روز در برایس بنشینم و هیچ کاری انجام ندهم – من نمی‌توانم شنبه پرواز کنم و اگر می‌خواهی یک پرواز صبح در برایس داشته باشم، نمی‌خواهی من یکشنبه پرواز کنم. اگرچه ممکن است در روز جمعه کمی از زمین عکاسی کنید، اما شنبه کاملاً ابری، سرد، بادی و برفی خواهد بود. شرایط خوبی برای عکاسی نیست. صبح یکشنبه احتمالا خیلی بهتر نخواهد بود. دوشنبه تنها روزی است که خوب به‌نظر می‌رسد – و بسیار خوب به‌نظر می‌رسد، با بادهای ملایم و تنها 37 درصد پوشش ابری. حتی آن روز در گرند کانیون خوب به‌نظر می‌رسد. ما باید برایس را زودتر بکوبیم و مستقیم به آنجا برویم.

فکر نمی کنم این ایده خوبی باشد، اما نگرانم که نتوانم یکشنبه قبل از شب به آنجا بروم. اگر نتوانم، کل سفر هدر می‌رود.

اگر امشب یا فردا صبح قبل از رفتن این را دریافت کردید به من ایمیل بزنید. وقتی وارد اسکای هاربر شدید با من تماس بگیرید. نگران اتاق من در روبی نباش. مطمئنم برای من جا خواهند داشت. ما احتمالا تنها دو احمق آنجا خواهیم بود.”

همه چیزهایی که بعد از آن اتفاق افتاد، درست مانند فیلمی هیجان‌انگیز اکشن بود: با گذراندن بقیه شب در آماده‌سازی، ساعت 3 صبح با عجله خانه را ترک کردم و ساعت 4:30 صبح درحال سوار شدن به پرواز شیکاگو-فینیکس بودم. . لحظه‌ای که زمین را لمس کردیم با ماریا تماس گرفتم و تا زمانی‌که چمدانم را دریافت کردم، “رابینسون” سبک وزن قرمز روشن او در سکوی هلی کوپتر نزدیک برج مراقبت بود. با دادن جای خود به چند بوئینگ و ایرباس، طبق دستورالعمل دیسپچر، مسابقه 4 ساعته را به سمت دره برایس همراه با طوفان آغاز کردیم. باد علیه ما کار می‌کرد و ما مجبور شدیم برای سوخت گیری در گراند کنیون فرود بیاییم. بعد از گراند کانیون، ما با عجله به سمت برایس رفتیم و درست در همان لحظه‌ای که آن‌ها اعلام کردند فرودگاه محلی برایس به دلیل شرایط آب و هوایی سخت تا دو یا سه روز آینده بسته خواهد شد، به آنجا فرود آمدیم.

دو روز بعد پر بود از طوفان‌های خشمگین، سفرهای متعدد به فرودگاه با دید صفر، رانندگی در جاده‌های برفی و انتظار بی‌پایان برای تخلیه کننده‌ای که به سختی ما را از گودالی پر از برف بیرون آورد. عصر یکشنبه، متوجه شدیم که محفظه‌های روتور مجرای هلیکوپتر ما کاملاً یخ زده است. چندین ساعت “انتخاب” دقیق و چند ده سطل آب گرم که در فاصله 400 متری از ساختمان فرودگاه (کلبه چوبی کوچک غرور آفرین با خدمه 1 نفره، کارگردان، که در یک خانه زندگی می‌کردند، حمل کردیم، طول کشید. فقط 100 متر از باند فرودگاه) برای انجام این ترفند. زمانی که مجاری از یخ پاک شدند، تاریک شد، آسمان پاک شد و دما به میزان قابل توجهی کاهش یافت.

سرانجام، اوایل صبح دوشنبه بود: درجه حرارت -25 درجه سانتیگراد و آسمان صاف بی‌پایان پر از ستاره‌های سوسوزن بود. استارت هلیکوپتر ما که به گرمای چمنزارهای آریزونا عادت کرده بود صدای نامفهومی درآورد و ساکت شد. یک باتری یدکی که با خود آورده بودیم، وضعیت را بهتر نکرد. چیزی در اعماق این پرنده آریزونا که گرما دوست است به طرز ناامیدکننده‌ای یخ زده بود. ما موفق شدیم تنها صاحب محلی بخاری دیزلی سیار را پیدا کنیم و “هلی” روکش شده را گرم کنیم. در یک ساعت و نیم درها را برداشتیم و بلند شدیم! فقط کمی از کار باقی مانده بود – عکس‌برداری واقعی. نه دمای -25 درجه سانتیگراد و نه باد که از قبل شروع به افزایش می‌کرد نتوانستند ما را متوقف کنند. دره برایس عکس گرفته شد.

تشکر ویژه از خلبان ماریا لانگر که به من کمک کرد تا این اتفاق بیفتد.

نکته دربارهٔ جغرافیا:

پارک ملی برایس کانیون یک پارک ملی است که در جنوب غربی یوتا در ایالات متحده آمریکا واقع شده است. مساحت این پارک 145 کیلومتر مربع است. علی رغم نامش، دره بریس دقیقاً یک دره نیست، بلکه یک آمفی تئاتر طبیعی غول پیکر است که بر اثر فرسایش در امتداد ضلع شرقی فلات Paunsaugunt ایجاد شده است. بریس به دلیل ساختارهای زمین شناسی ایجاد شده توسط باد، آب و فرسایش یخ رودخانه و سنگ‌های رسوبی بستر دریاچه متمایز است.

برایس کانیون در ارتفاعی بسیار بالاتر از گرند کنیون و پارک ملی صهیون واقع شده است. حاشیه برایس از 2400 تا 2700 متر متغیر است، درحالی‌که حاشیه جنوبی گرند کنیون 2100 متر بالاتر از سطح دریا است. به همین دلیل است که آب و هوا و مشخصات اکولوژیکی پارک با همسایگانش بسیار متفاوت است.

منطقه بریس توسط پیشگامان مورمون در دهه 1850 سکنی گزیده شد و به نام ابنزر برایس که در سال 1874 در این منطقه خانه نشین شد نامگذاری شد. منطقه اطراف برایس کانیون در سال 1923 به یک بنای یادبود ملی ایالات متحده تبدیل شد و در سال 1928 به عنوان پارک ملی تعیین شد. پارک ملی صهیون و گراند کانیون، این پارک دورافتاده پذیرای بازدیدکنندگان نسبتا کمی است که برای گرفتن عکس‌های فراموش نشدنی از مناظر به اینجا می‌آیند.

متن و عکس از مایک ریفمن