در آخرین روز جشنواره فیلم معروف این شهر، زمانی‌که شور و هیجان اصلی فروکش کرده بود، به کن رسیدیم. با این وجود، همه چیز از صف طولانی مردان با کت و شلوار و زنان با لباس شب گرفته تا پله‌های سینما نشان می‌دهد که جشن‌ها همچنان ادامه دارد. چند بار چهره‌های آشنا که از فیلم‌ها شناخته شده بودند در میان جمعیت سوسو زدند. در خلیج قایق‌های بادبانی محکم لنگر انداخته‌اند، در خیابان‌ها غلظت معقول ماشین‌های گران قیمت از تعداد قایق‌های بادبانی بیشتر است. با این حال، ما برای حضور در جشنواره فیلم نیامدیم، بلکه از شهر عکاسی کردیم.

به جز جشنواره فیلم، کن به چه چیز دیگری معروف است؟

کن شهر بزرگی نیست و تنها 9 کیلومتر طول دارد. چطور شد که این شهر کوچک ساحلی در سطح جهانی شناخته شد؟ تا قرن نوزدهم چیزی جز یک دهکده ماهیگیری معمولی نبود. در گذشته دژی در بالای تپه وجود داشت که اطراف آن را خانه‌های کوچک احاطه کرده بود و در پای آن آب‌نما قرار داشت که محلی‌ها از آنجا ماهی صید می‌کردند. این روستایی بی‌نظیر در مسیر نیس بود، جایی که شهروندان ثروتمند به تعطیلات می‌رفتند. در آن زمان مردم در زمستان به دریا سفر می‌کردند و نه در تابستان، همانطورکه اکنون انجام می‌شود.

در دسامبر 1834 یک اپیدمی وبا در نیس شیوع یافت. صدراعظم بریتانیا بروگام که برای تعطیلات ترک می‌کرد، به دلیل قرنطینه مجبور به ماندن در کن شد. او چنان مجذوب کن شد که تصمیم گرفت اقامتگاه زمستانی خود را در اینجا بسازد – ویلا الئونور لوئیز. دوستانش از نمونه او پیروی کردند و به زودی کن به تفرجگاهی شیک در کوت دازور تبدیل شد که اغلب در انگلیسی به عنوان ریویرا فرانسوی شناخته می‌شود. یک جاده خاکی در امتداد خط ساحلی بعداً به تفرجگاه معروف د لا کروازت تبدیل شد، مکانی که در آن قصرها و ویلاهای باشکوه‌ درکنار یکدیگر قرارگرفته اند. اگرچه همه چیز با انگلیسی‌ها شروع شد، اما به زودی به یک زمین بازی و محل تعطیلات برای روس‌ها و فرانسوی‌ها تبدیل شد. رونق تا آغاز جنگ جهانی اول ادامه داشت. کن پس از جشنواره بین المللی فیلم در سال 1946 به شکوه سابق خود بازگشت.

کاخ جشنواره یا کاخ جشنواره‌ها در سال 1982 ساخته شد و مردم محلی به طعنه به این ساختمان شیشه‌ای و بتنی لقب «پناهگاه» دادند. در مقابل کاخ خیابان معروف ستاره‌ها با نقش‌های نخل هنرمندان و افراد مشهور سینما قرار دارد. اینجا جایی است که Promenade de la Croisette شروع می‌شود. در امتداد ساحل 2 کیلومتر امتداد دارد. بسیاری از هتل‌های لوکس مانند Carlton، Majestic، Martinez، Grand Hotel و Casino Palm Beach در امتداد تفرجگاه قرار دارند. تقریباً همه سواحل خصوصی هستند و متعلق به هتل‌ها هستند، به استثنای یک ساحل عمومی رایگان در نزدیکی کاخ جشنواره. در شب، گردشگاه با رنگ قرمز روشن می‌شود، گویی پله‌های فرش شده 24 پله‌ای کاخ جشنواره را ادامه می‌دهد. این اشتباه است که فکر کنیم همه چیز در اینجا حول صنعت فیلم می‌چرخد.

این شهر همچنین به خاطر موزه‌هایش معروف است: ماتیس، فرناند لژر و مارک شاگال. مایه تاسف است که وقت نکردیم به آن‌ها سر بزنیم.

در آماده شدن برای سفر، تصور می‌کردیم که در طول عکس‌برداری هوایی با مشکلاتی روبه‌رو می‌شویم، زیرا معمولا رویدادهایی با تعداد زیادی از افراد مشهور با تدابیر امنیتی بالا همراه است. برخلاف انتظارمان، می‌توانیم به راحتی پهپاد خود را در کاخ جشنواره و حتی در بندر پر از قایق‌های تفریحی لوکس به پرواز در آوریم. 

با این حال، برای استراحت خیلی زود بود. به زودی مردم شروع به نزدیک شدن به ما کردند و گفتند که ما نمی توانیم پهپاد خود را به پرواز در آوریم، خطرناک است. ما به خوبی از خطر آگاه بودیم و سعی کردیم پهپاد را بر فراز مردم پرواز نکنیم. دقیقا چرا ممنوع شد؟ معلوم شد که گردشگران کره‌ای قبلاً پهپاد خود را به پرواز در آورده بودند. هواپیمای بدون سرنشین سقوط کرد و در ساحل سقوط کرد که باعث آتش سوزی شد. البته این اتفاق سروصدا به پا کرد و فضای نامساعدی برای پروازها ایجاد کرد. با این حال، عکس‌برداری را بدون هیچ حادثه دیگری با موفقیت به پایان رساندیم.

اگر خود را در کن می‌بینید و از غرور سکولار، کاخ‌های باشکوه و ویلاها خسته شده اید، پیشنهاد می‌کنم از تپه Le Suquet دیدن کنید. در اینجا یک شهر قرون وسطایی به خوبی حفظ شده با فضایی کاملا متفاوت را،. بچه‌هایی را، که در خیابان‌های سنگ‌فرش توپ بازی می‌کنند و تعداد کمی از گردشگران و گربه‌ها در اطراف پرسه می‌زنند. عرشه دیدبانی قلعه کاسترز منظره‌ای عالی از شهر ارائه می‌دهد، اما شلوغی خود را جلب نمی‌کند. جایی پایین تر، زندگی شلوغ است و همه چیز اینجا آرام است، مانند چندین قرن پیش. 

واضح است که بیشتر افراد به شهر معروف ریویرا فرانسه می‌آیند تا از سکوت لذت نبرند! اگر به قایق‌های تفریحی مجلل علاقه دارید، از بندر سنت پیر، بندری در نزدیکی کاخ جشنواره دیدن کنید. می توانید به طور نامحدود به صدای باد گوش دهید، به تکل قایق‌های تفریحی پارک شده در بندر خیره شوید و دریا را تماشا کنید. که کاملاً وجود یک منطقه خاص با نیمکت را توضیح می‌دهد.

گفتگو دربارهٔ کن می‌تواند طولانی باشد. سپس دوباره، همانطورکه پروسپر مریمه، که به اینجا نقل مکان کرد، نوشت: “فیروزه، زمرد و لزوریت را بردارید – آسمان بالای کن را،، الماس‌ها را بردارید، آن‌ها را پراکنده کنید – و ابرها را بر فراز کوه‌های ما،؛ و تصور کنید دریا، بگیر… نه، هیچی نبر، فقط بلیط قطار کن بگیر تا خودت ببینی!»

به تصاویر پانورامای ما نگاه کنید و دریا را در کن تصور کنید!

عکس‌های استاس سدوف و سرگئی شاندین