دیوار بزرگ چین واقعاً شایسته نام خود است. به معنای واقعی کلمه این نام به عنوان “دیوار طولانی 10000 لی” ترجمه شده است. “لی” یک واحد چینی باستانی برای اندازه گیری فاصله با فوت است. اما برای مردم مدرن تصور آن در واحدهای اندازه گیری آشناتر آسان‌تر است. به این ترتیب طول دیواری که از شرق به غرب امتداد دارد 9000 کیلومتر است، اما هنگام شمارش با همه شاخه‌ها طول کل آن بیش از 21000 کیلومتر است – به اندازه‌ای که نیمی از کره زمین را در بر بگیرد!

دیوار در منطقه شانهایگوان شروع می‌شود. این قسمت از دیوار «سر اژدها» نامیده می‌شود و درست از آب بیرون می‌آید و اجازه عبور از آن را نمی‌دهد. سپس دیوار از شمال به غرب می‌رود و از خارها بالا می‌رود و به ورطه فرود می‌آید و به استان گانسو ختم می‌شود.

عرض این سازه 5-8 متر است. برخی از بخش‌های دیوار برای چند اسب سواری که‌ درکنار هم می‌دوند مناسب است. حالا شما سواران را ملاقات نخواهید کرد، اما به‌جای آن‌ها انبوهی از گردشگران روی دیوار هستند. تمام، دیوار چین یکی از شناخته شده‌ترین بناهای تاریخی جهان است.

اما هنوز هم گوشه‌هایی از دیوار وجود دارد که به سختی قابل دسترسی است و گردشگران در آن حضور ندارند. اینجا جایی بود که ما رفتیم – مکانی به نام “گره پکن”، یک نقطه انشعاب واقع در کوه‌ها در حدود 60 کیلومتری شمال پکن.

این قسمت از دیوار واقعاً وحشی و غیرقابل دسترس است. برخی از بخش‌های مسطح اغلب جای خود را به صعودهای شیب دار می‌دهند. دیوار هر منحنی منظره صخره‌ای را تکرار می‌کند که دائماً بالا می‌رود و ناگهان سقوط می‌کند. منطقه بسیار خطرناک است و تصادفات اغلب رخ می‌دهد. پله‌های باریک گاهی اوقات به یک مانع تقریبا عمودی با زاویه 80 درجه تبدیل می‌شوند. نام‌های “پلکانی به بهشت”، “پرواز عقاب”، “برش روی پیکان” نه تنها چهره‌های شاعرانه، بلکه توصیفی صادقانه از منظره است.

صبح در یک سالن کوچک کوهستانی با یک صبحانه ضعیف ماندیم و در ساعات کوچک راه خود را به سمت کوهستان شروع کردیم. این کوچه ما را با برگ‌های خشکی که زیر پاهایمان خش خش می‌کنند، از میان جنگل هدایت می‌کند. یک ساعت و نیم برج و یال را دیدیم. خیلی زود، اینجاست – دیوار بزرگ!

بین سنگ‌های باستانی درختان و بوته‌ها وجود دارد. این بخش از دیوار برای بازدید گردشگران توصیه نمی شود، تابلوهای زیادی دربارهٔ آن به ما می‌گویند. اما این زیبایی وحشی است که ما را جذب می‌کند. از دیوار بالا رفتیم و چندین پانوراما ایجاد کردیم. خورشید درست پشت کوه‌ها ظاهر شد. این دیوار که توسط خورشید روشن می‌شود، شبیه یک اژدهای باستانی است که روی کوه می‌خزد. داره گرمتر میشه

راه ما به سمت برج “گره پکن” می‌رود. اولین تصور که رسیدن به آنجا آسان است، توهمی است. پس از غلبه بر بوته‌های خاردار، در مقابل شالوده دیواری ظاهر شدیم که وقتی در امتداد خط الراس می‌رود “پله” می‌شود. در ابتدا صعود آسان است، اما ارتفاع پله‌ها رفته رفته بالاتر می‌رود و باید از رانش سنگ‌ها عبور کنیم. وسایلی که با خود بردیم حتی ساده‌ترین راهپیمایی را به یک تمرین بدنی خوب تبدیل می‌کند. بالاخره اونجا بلند شدیم! صحنه نفس گیر است، از “گره” دیوار به چندین روش منشعب می‌شود. پرندگان در نزدیکی ما پرواز می‌کنند و چیزی را که ما را تایید می‌کند فریاد می‌زنند.

یک استراحت کوچک با یک میان وعده، یک شکلات و سوسیس‌های عجیب – اما در کوهستان نمی توانیم خوش سلیقه باشیم. استاس یک پهپاد پرتاب می‌کند و از بالا شروع به گرفتن عکس می‌کند. حالا ما تصمیم می‌گیریم که بعداً چه کار کنیم. ما می‌خواستیم چند برج دیگر را که دورتر از اینجا قرار دارند، بگیریم. برای انجام این کار، باید به دره برگردیم و مسیر دیگری را دنبال کنیم، یا تا انتها از دیوار عبور کنیم که چالش برانگیزتر است. روی نقشه می‌توانیم علائم متعددی را ببینیم: “گذر خطرناک”، “عبور ممنوع”، “بهتر است به اطراف بروید”. کدام راه را انتخاب کنیم؟

قسمت بزرگتر ماجراها با عبارت “من راه کوتاه تری بلدم” شروع می‌شود. پس از اینکه تصمیم گرفتیم مسیر را از طریق دیوار دنبال کنیم، انتظار نداشتیم که نیاز به خزیدن داشته باشیم: اول بالا، سپس پایین. آیا زاویه 80 درجه را ذکر کرده ام؟ و حالا پله‌ها را به ارتفاع 50-80 سانتی متر و با عرض دست خود تصور کنید.

در اواسط صعود تقریباً شور و شوق خود را از دست دادیم. اما راهی برای بازگشت وجود نداشت. منظره‌ای نفس گیر که از قلعه «عقاب رو به بالا» قابل مشاهده است کمی قدرت بیشتری به ما بخشید. دیوار اینجا بیشتر بازسازی شده است، با لغزش و ریزش سنگ کمتر. یک مکان معروف دیگر در انتظار ما است – “پلکانی به بهشت”. عاشقان افراطی از سمت جیانکو به اینجا می‌آیند. پس باید فرود می‌آمدیم. اما پایین رفتن در کوه‌ها اغلب دشوارتر است، به خصوص زمانی‌که مسیر ناشناخته را دنبال کنید.

در همین حال خورشید به افق نزدیک می‌شد. غلبه بر راهی که در یک روز طی کردیم به سختی محتمل به‌نظر می‌رسید. تنها راه پیش رفتن بود. بنابراین اینجا “پلکانی به بهشت” است. تصور کنید که روی پشت بام یک ساختمان بلند ایستاده اید و باید با استفاده از پله‌های باریک پایین بروید. بله، همینطور پایین. تجهیزات کوهنوردی؟ نه، دربارهٔ آن چیزی نشنیده ام

شروع به فرود می‌کنیم. به آرامی پایم را به سمت پایین دراز می‌کنم و سعی می‌کنم گام باریک را احساس کنم. باید آنجا باشد، فقط نمی توانم آن را ببینم. سپس پای دوم. لعنتی کوله پشتی گیر کرد یک بار دیگر. حالا بهتره حرکت بعدی…

تقریباً یک ساعت طول کشید تا فرود آمدیم. هوا تاریک شد، اما مسیر جنگل شبانه در مقایسه با فرود از پله‌های سنگی کوچک باستانی به اندازه کافی خوب بود.

شگفت آور است که دیوار حتی در مکان‌هایی که هیچ کار مرمتی وجود نداشته است، سالم مانده است. افسانه‌ها می‌گویند که راز این است که فرنی برنج به ملات سنگ آهک اضافه می‌شود تا سنگ‌ها را درست کنند. همچنین تعجب کردم که سطح بالای دیوار سنگفرش شده است. جایی درختان از میان سنگفرش رشد کردند، اما هنوز وضعیت خوب است.

روز بعد به سمت دیوار رفتیم، اما این بار برای بازدید از برج جیانکو. استاس مشتاق بود که کار قهرمانانه ما را تکرار کند، اما من پیشنهاد دادم که شدیدترین قسمت دیوار را از طریق جنگل دور بزنیم. اینطوری کردیم.

دیوار با زیبایی وحشی و درختان رشد یافته بسیار جالب‌تر از قسمت‌های “تصفیه شده” آن است. متأسفانه این قسمت از دیوار نیز به زودی مرمت خواهد شد. اما عکس‌ها و فیلم‌های ما آن را مانند امروز حفظ خواهند کرد.

عکس و متن سرگئی شاندین و استانیسلاو سدوف