وقتی بچه بودم، کتاب علمی تخیلی ایگور زابلین “کارا سردار” (از مجموعه “یادداشت‌های یک کرونوسکوپیست”) را خواندم که زیبایی منگیشلاک را توصیف می‌کند. سپس رویایی داشتم – وقتی بزرگ شدم، از این مکان شگفت انگیز و جادویی دیدن خواهم کرد.

و الان 52 سالمه دیگه بچه نیستم.

منطقه Mangystau در جنوب غربی قزاقستان واقع شده است، مساحت آن بیش از 170 هزار کیلومتر مربع ⁽ 65637 مایل مربع ⁾ است که تقریباً به اندازه کل کشورهای بالتیک است. آب و هوا به شدت قاره ای، بسیار خشک است. با این حال، یک‌بار در سال در ماه می، بهشت ​​برای 7-10 روز باز می‌شود، که باعث می‌شود هر جاده خاکی تقریبا غیر قابل عبور باشد.

مناظر اینجا نفس گیر است. اشکال عجیب و غریب هوازده … “مجسمه های” آرامش بخش … جادوی ناب!

در طول 30 میلیون سال، منگیستاو توسط یک توالی آب پوشانده شد: اقیانوس پاراتیتیس، دریای سرماتی، دریای پونتیک، دریای آکچاگیل، دریای آپشرون… آخرین باری که زمین طلوع کرد یک میلیون و نیم سال بود. پیش. در معرض هوازدگی انتخابی قرارگرفت. تمام آثار مختلف فسیلی در معرض دید قرارگرفت و منظره گران از اشکال دیدنی لذت می‌بردند.

در هزاره اول پیش از میلاد، سرزمین منگیستاو توسط جاده بزرگ ابریشم از خوارزم و خیوه به اروپا و خاورمیانه می‌گذشت. در این مسیر دژها، کاروانسراها، اسکان صنعتگران، دامداران و شکارچیان وجود داشت. آثار باستان شناسی نشان می‌دهد که این سکونتگاه‌ها از استاندارد زندگی نسبتاً بالایی برخوردار بوده اند. مهاجرت بزرگ مردمان و جنگ‌های بی‌شمار مرتبط با آن به جاده بزرگ ابریشم از طریق Ustyurt پایان داد.

ابتدا به فلات آکتولاگای سفر کردیم. این فلات آهکی به طول 90 کیلومتر (56 مایل) دور از شهرها و جاده‌های آسفالت شده است. این مکان نه تنها مملو از چشم‌اندازهای شگفت‌انگیز، بلکه با پوسته‌های فسیل‌شده بلمنیت، دندان‌های کوسه‌های باستانی است…

پس از چند صد کیلومتر به سمت فلات Ustyurt حرکت کردیم و موفق شدیم غروب خورشید را در توزبیر تماشا کنیم.

سور توزبیر یک خلقت باشکوه از عناصر طبیعی است. در این مکان، چنک، یعنی صخره فلات، به طور ناگهانی توسط آبشاری از پله‌های گچی آهکی رسی که در پایه آن نمکزار وسیعی قرار دارد، می‌شکند. در این منطقه حتی هوا از قرن‌ها بادهای نمکی و آبی اشباع شده است. صخره‌های گچی شیب دار مملو از آبشستگی‌های متعدد و کانال‌های عمیق هستند که ردیف‌های بی‌پایانی از ستون‌های افسانه‌ای را تشکیل می‌دهند.

اگر از این مکان‌ها دیدن کردید، حتما باید یک شب بمانید. در اینجا می‌توانید نمای واضحی از آسمان داشته باشید: همه چیز آنقدر نزدیک به‌نظر می‌رسد که تنها کاری که باید انجام دهید این است که دست دراز کنید و می‌توانید آسمان را لمس کنید. ماه و ستارگان به قدری در اینجا می‌درخشند که به طور کامل در دریاچه نمک منعکس می‌شوند و شما حس بالا و پایین رفتن خود را از دست می‌دهید. انتظار طلوع آفتاب در طوزبیر نیز فراموش نشدنی است… سپیده دم صبح را مانند آینه منعکس می‌کند.

کوه شرکالا یکی دیگر از نقاط دیدنی طبیعی شگفت انگیز است. کوه منفرد از یک طرف شبیه یک یورت غول پیکر و از طرف دیگر شبیه یک شیر دراز کشیده است. از دره‌های کوه می‌توانید ببینید که قبلاً در اینجا رودخانه‌ها و آبشارهای کوهستانی وجود داشته که عمق برخی از آن‌ها به 100 متر (328 فوت) می‌رسد.

تیم پیشاهنگی گروه ما در بارانی سیل آسا به سفری شناسایی به دماغه‌ای در دریای خزر رفتند. اما به زودی نم نم نم نم باران تبدیل به باران شد و تنها مهارت‌های رانندگی سردار ما ( کاز، ترک. “رهبر”) ادوارد مانع از گیر افتادن خدمه در یک تله سفالی برای روزها شد. قیمت سپر شکسته و پایه‌های قفسه سقف شکسته بود.

صبح روز بعد، Mangystau تصمیم می‌گیرد به ما ترحم کند و به ما اجازه می‌دهد تا گنجینه خود، Ayrakty را ببینیم. و در آنجا بقایای خیالی، هیروگلیف‌ها و گره‌های سنگی دارید.

Ayrakty-Shomonay زنجیره‌ای از کوه‌های کوچک باقی مانده است. این کوه‌ها را بیشتر به دره قلعه‌های آیراکتی می‌شناسند. این مکان نام خود را از مجموعه‌ای از طرح‌های ساخته شده توسط هنرمند و شاعر مشهور تاراس شوچنکو گرفته است که در سال 1851 به دلیل مشارکت در یک سازمان ضد برده داری به اینجا تبعید شد. این کوه‌ها چنان او را تحت تأثیر قرار دادند که با وجود منع کشیدن نقاشی، در اینجا یک سری نقاشی با عنوان شاعرانه «دره قلعه‌ها» انجام داد. او حتی از این مکان‌ها عکس گرفت که متاسفانه هنوز باقی نمانده است.

کوه‌های آیراکتی واقعاً شبیه قلعه‌های افسانه‌ای با مناره ها، برج ها، ستون‌ها و دیوارهای قلعه هستند. یک مسیر پرپیچ و خم که توسط اسب‌های نیمه وحشی هموار شده است، به یک سکوی دید کوچک با چشم‌اندازی پانوراما از کوه‌های دوردست آکتائو و همه قلعه‌های آیراکتی منتهی می‌شود. در سمت شرق خط الراس شومانای، ناحیه‌ای از گره‌های کروی کوچک وجود دارد. در اینجا می‌توانید کروی‌هایی با اشکال کامل مانند توپ‌های بولینگ پیدا کنید.

مرز طبیعی Boszhira یکی از زیباترین مکان‌های قزاقستان است که شامل یک خط الراس کامل از صخره‌ها در اندازه‌ها و اشکال مختلف است. اینجا همه چیز کورکورانه سفید است. بقایای سنگ آهک تا آسمان کشیده شده و شبیه نیش یک غول ماقبل تاریخ است. سنگ‌ها بسته به نور رنگ خود را تغییر می‌دهند. رنگ بژ رایج است، اما شما می‌توانید لایه‌های قهوه ای، صورتی، خاکستری، سفید، زرد را ببینید… همه آن‌ها با ذخایر دوره‌های مختلف زمین شناسی سازگار هستند که خاطره تغییرات آب و هوایی و دگرگونی‌های گیاهی و جانوری را حفظ می‌کنند.

سی کیلومتری (18.6 مایلی) از Boszhira، تپه‌های رنگارنگ Kyzylkup قرار دارند. آنها بیش از ده کیلومتر (6.2 مایل) از شرق به غرب و هشت کیلومتر (5 مایل) از شمال به جنوب کشیده شده اند. آنها توسط سنگ‌های رسوبی با رنگ‌های مختلف تشکیل می‌شوند: نارنجی، قرمز، گیلاس، سفید. این مکان بسیار زیبا شبیه تیرامیسو است. هر تپه یا دره به روش خود جالب است، اما چشمگیرترین آن‌ها “محل اقامت جن” بود (که به طرز عجیبی شبیه یک مجسمه سنگی است).

من همه اینها را دیده ام.

خب حالا یک خواب کمتر؟ نه! من هنوز آرزو دارم بارها و بارها از این “آزمایشگاه” خارق العاده طبیعت دیدن کنم و احساس کنم کودکی هستم، مهمان این یوزها و کاخ‌های سنگی.

عکس و متن  مکس ناسکین