صحرای Lençóis دورترین جایی است که ما از زادگاه Airpano.com در طول سفرهای عکاسی خود سفر کرده ایم. تصاویری که ما گرفتیم تقریباً 2 سال “قفسه بندی” بودند و اکنون زمان انتشار آن‌ها فرا رسیده است. مکانی جالب و در نوع خود بی‌نظیر است.

صحرای Lençóis در قسمت استوایی برزیل قرار دارد. با توجه به میزان بارندگی زیاد در فصل، تالاب‌های آب شیرین کویر را پوشانده اند. اجازه دهید عکس گروه عکاسی ما (دیما مویزینکو، راهنمای ما و خودم) را از بالا به شما نشان دهم تا تصوری از اندازه تپه‌های شنی به شما بدهم.

صحرای لنچویس یک پارک ملی است که هر گونه حمل و نقل موتوری در آن ممنوع است. رانندگان گردشگران را از نزدیک‌ترین محله (حدود 30 کیلومتر دورتر) می‌گیرند و آن‌ها را در امتداد جاده بسیار سختی که از میان بوته‌ای انبوه می‌گذرد، می‌رانند و رودخانه‌های کوچکی در طول مسیر به راه می‌افتند. تویوتا لندکروزر پادشاه این جاده‌ها است – به سختی می‌توان خودرویی با برند دیگری در اینجا پیدا کرد.

گردشگران در حاشیه کویر پیاده می‌شوند. راهنمایان محلی توصیه می‌کنند که بازدیدکنندگان کفش‌های خود را در بیاورند و با پای برهنه در شن‌ها راه بروند. ماسه بسیار ریز و به خوبی فشرده است، بنابراین راه رفتن روی آن لذت بخش است! عملاً هیچ خار، سنگ یا موجودات سمی در پارک ملی Lençóis Maranhenses وجود ندارد، بنابراین خطر آسیب رساندن به پاهای شما تقریباً وجود ندارد.

راهنماها معمولاً گردشگران را در امتداد مسیر پیاده‌روی در لبه صحرا می‌برند، اما برای عکاسی ما مناسب نبود: بادهای شدید در اینجا نادر است. رد پاها برای مدت طولانی روی شن‌ها باقی می‌ماند و بنابراین نزدیک‌ترین تپه‌های شنی پایمال شد. من معتقدم که دلیل اصلی این است که اجازه نمی دهند ماشین در بیابان باشد.

از راهنمای خود خواستیم که ما را از مسیر پیاده شده دورتر کند. در راه چند عکس گرفتیم و سپس زیر بارندگی شدید استوایی گرفتار شدیم که فقط در یک دقیقه ما را کاملاً خیس کرد. لباس هایمان به همین سرعت خشک شد. با این حال، تجهیزات ما به خوبی بازیابی نشد: موتور هلیکوپتر از روشن شدن خودداری کرد. ما هیچ راهی برای تعمیر آن نداشتیم زیرا تمام ابزارهای ما در اتاق هتل با یک ساعت رانندگی باقی مانده بودند. بله، ما در آن زمان هنوز بی‌تجربه بودیم و بنابراین مرتباً خود را در تنگناهایی از این دست می‌دیدیم. بنابراین، ما مجبور شدیم پوشش عایق روی کنترلر موتور خراب را گاز بگیریم، آن را با یک دمنده گرد و غبار لنز تمیز کنیم و در آفتاب خشک کنیم و – یکنوع بازی شبیه لوتو! هلیکوپتر دوباره زنده شد.

عصر من و دیما بدون راهنمایمان برای عکاسی از کویر رفتیم. هیچ نقطه عطفی یا نشانگر وجود نداشت، بنابراین ما فاصله را بسته به زمان پیاده روی خود اندازه گرفتیم. به راهنماهایمان گفتیم که وقتی هوا تاریک شد بر می‌گردیم چون می‌خواهیم غروب را عکس بگیریم. در حدود یک ساعت و نیم پیاده روی نقطه‌ای مناسب برای عکسبرداری پیدا کردیم. تصورم این بود که لبه‌های صحرا هنوز خیلی دور نیستند، زیرا مقیاس تپه‌ها بدون چیزی که بتوان با آن مقایسه کرد، مشخص نیست.

در حالی که منتظر روشنایی عصر بودیم، در تالاب‌ها شنا کردیم: آب شیرین، زلال و گرم بود و کیلومترها روحی در اطراف نبود. چه سعادتی! سرانجام خورشید نزول سریع خود را در افق آغاز کرد.

تاریکی بلافاصله پس از غروب آفتاب فرود آمد. صادقانه بگویم، من کاملا عصبی بودم، زیرا آیفون دیما (با سفر ثبت شده ما) تنها سیستم ناوبری در اختیار ما بود. ما از طریق تجربه خود در صحرای ناسکا در پرو می‌دانستیم که گم شدن حتی با یک سفر ثبت‌شده در دست چقدر آسان است.

ما خیلی سریع رد پایمان را گم کردیم و در مسیر برگشت مسیر کلی را دنبال کردیم. راهنمایان ما خوب کار کردند: حدود نیم ساعت بعد از غروب خورشید، ماشین خود را روی تپه‌ای بالا آوردند و چراغ‌های جلو را روشن کردند. مانند یک فانوس دریایی کار می‌کرد و ناوبری ما را بسیار آسان می‌کرد و بنابراین در حدود یک ساعت در راه بازگشت به هتل بودیم و افکار و خاطرات روز خود را با همدیگر تبادل می‌کردیم.

آیا می‌توانم یک‌بار دیگر به این مکان برگردم؟ نمی‌دانم، اما مطمئناً از فرصت آینده برای انجام این کار استفاده خواهم کرد!

پارک ملی Lençóis Maranhenses (Parque Nacional dos Lençóis Maranhenses)، یکی از جاذبه‌های طبیعی اصلی کشور، در شمال شرقی برزیل واقع شده است. این یک پارک معمولی نیست – با وجود باران فراوان، تقریباً هیچ پوشش گیاهی وجود ندارد. سطح صافی که حدود 1500 کیلومتر مربع را اشغال می‌کند با تپه‌های ماسه‌ای بزرگ پوشیده شده است که ارتفاع آن‌ها به 40 متر می‌رسد. مردم محلی صحرای Lençóis را “روتختی سفید” می‌نامند: شن و ماسه ساخته شده از کوارتز سفید براق و منظره‌ای که از بادهای اقیانوس اطلس می‌وزد را می‌توان به یک بستر ساخته نشده تشبیه کرد.

در طول فصل بارانی (که بین ژوئیه و سپتامبر به اوج خود می‌رسد) آب باران بین تپه‌های شنی جمع می‌شود و تالاب‌هایی با تنوع رنگ‌های شگفت انگیز ایجاد می‌کند: همه سایه‌های آبی، فیروزه‌ای و سبز.

علیرغم اینکه تالاب‌ها در فصل خشک به طور کامل از بین می‌روند، هر ساله در برخی از حوضه‌های آبی ماهی وجود دارد. هیچ توضیح روشنی برای این وجود ندارد. شاید پرندگان قلیه ماهی را از دریا بیاورند. یکی از گونه‌های ماهی، گرگ‌ماهی (Hoplias malabaricus) حتی پس از خشک شدن تالاب‌ها در مناطق مرطوب تپه‌ها خواب می‌ماند. شاید نامعقول به‌نظر برسد، اما در صحرای لنچویس آنقدر ماهی وجود دارد که ماهیگیری شغل اصلی مردم محلی است!

سازندهای شنی و تالاب‌های پارک ملی Lençóis Maranhenses یک پدیده زمین شناسی نادر است که هزاران سال است که درحال شکل گیری بوده است. به دلیل طبیعت منحصربفرد تپه‌های شنی پارک، می‌توان به صحرا فقط با پای پیاده نزدیک شد و تنها نمای هوایی کامل‌ترین تصویر را از این منظره غیرعادی که شبیه برف‌های عظیم است به شما ارائه می‌دهد. شما این فرصت را خواهید داشت که از طریق پانورامای ما این کار را انجام دهید.

عکس و متن از Stas Sedov و Dmitry Moiseenko