یونانیان مهمان نواز به ما در سازماندهی سفر خود به سانتورینی کمک کردند. ما از یانیس یانناکاکیس، رئیس آژانس مسافرتی آتن واکینگ تورز بسیار سپاسگزاریم. در پاسخ به “فریاد کمک” ما در اخذ مجوزهای عکاسی، او و همکارانش نه تنها در این تجارت فریبنده حمایت کردند و مجوزهای رسمی را برای همه مکان‌های درخواستی دریافت کردند، بلکه در زمینه اقامت، حمل و نقل و تدارکات نیز به ما کمک کردند و بخش قابل توجهی را جذب کردند. از هزینه‌های ما در سفر به دنیا، تا به حال چنین میزبانان سخاوتمندی را ندیده بودیم.

اطلاعات بیشتر دربارهٔ راهنمای مهمان نواز ما در اینجا موجود است .

خانه‌های سفید در خیابان‌های سفید در شهرهای سفید وجود دارد. گنبدهای آبی کلیسا در آسمان آبی وجود دارد. دریای آبی وجود دارد که چشمان شما را مسحور می‌کند.

هیچ وقت و عجله‌ای نیست. چشم‌ها آرام می‌گیرند، به آرامی در امتداد جزییات فوق‌العاده‌ای حرکت می‌کنند که گویی هنرمندی با دقت آن را انتخاب کرده است: ریتم پله‌های آبی و سفید، گربه‌ای سیاه که روی جان پناهی سفید چرت می‌زند. هر چیزی جذابیت خاص خود را دارد.

این جزیره شگفت انگیزی است که می‌تواند نه تنها نمای یاب دوربین شما، بلکه تمام روح شما را پر کند…

سفید … فوق‌العاده سفید و آبی … فوق‌العاده آبی. رنگ‌های پرچم یونان را حدس زدید؟ در یونان گرم است اما گرم نیست. فقط در جزیره نیا کامنی، واقع در مرکز مجمع الجزایر کوچکی از پنج جزیره در دریای اژه به نام سانتورینی، واقعاً گرم می‌شود – این فقط یک آتشفشان خوابیده است.

در قرن دوازدهم، ادیس، جغرافیدان عرب، بزرگترین جزیره را به نام کلیسای محلی سنت ایرنه نامگذاری کرد. زمانی که ونیزی‌ها این قلمرو را در قرن سیزدهم اشغال کردند، نام سانتورینی را تضمین کردند… این نام هنوز در سراسر جهان به کار می‌رود، به جز یک ملت – یونانی ها. آنها جزیره اصلی (و بزرگترین از پنج) خود را Thira می‌نامند. آنها روی این نام بسیار حساس هستند. با وجود این واقعیت که این جزیره یک مقصد توریستی بسیار محبوب در یونان است، شما فرودگاه یا بندری در سانتورینی پیدا نخواهید کرد. به سادگی چنین مکانی در نقشه‌های یونان وجود ندارد. در عوض، در نقشه‌های یونان و در کتاب‌های راهنمای سفر، به دنبال Thira بگردید!

بر اساس اساطیر یونانی، سانتورینی مشتی خاک بود که خدای دریا، تریتون به آرگونوت‌ها داد. اسمش را گذاشتند کالیستی، زیباترین. در حقیقت، مجمع الجزایر سابقاً یک جزیره بزرگ با یک آتشفشان خفته در وسط بود. دریانوردان آن را Strongili (گردش) نامیدند. در پایان قرن پانزدهم، آتشفشان ناگهان از خواب بیدار شد. فوران وحشتناک همه سکونتگاه‌های محلی را زیر گدازه داغ مدفون کرد (بیشتر محققان از جمله ژاک ایو کوستو معتقدند که آن‌ها شهرهای ناپدید شده آتلانتیس هستند). بخش مرکزی جزیره در حفره‌هایی که در اثر فوران باز می‌شوند سقوط کرد و به اصطلاح “کالدرا” ایجاد کرد – دهانه‌ای گرد با دیواره‌های دایره‌ای که به مرکز آن اشاره می‌کردند. این فاجعه یک موج سونامی 100 متری ایجاد کرد که 110 کیلومتر ادامه یافت و به جزیره کرت رسید. سونامی آنقدر قدرتمند بود که تمدن معروف مینوی را به سادگی از جزیره پاک کرد. فعالیت‌های آتشفشانی مداوم شکل مدرن مجمع الجزایر را تشکیل داد. بر روی نقشه، Thira، جزیره اصلی، شبیه یک داس بدون دسته است که توسط جزیره کوچکتر Tirassia در غرب و توسط دو آتشفشان خواب در مرکز احاطه شده است: Nea و Palea Kameni.

وقتی با کشتی از آتن یا کرت به Thira می‌روید، یا با یک قایق توری می‌روید، به عقب نگاه کنید – صخره‌های قرمز و سیاه عمودی عظیمی را، که با گرد و غبار سفید پوشیده شده است. این گونه است که شهرها و روستاهای کوچک ثیرا، که بر بالای تپه‌های شیب دار قرارگرفته اند، از آب به‌نظر می‌رسند.

سمت دیگر، شرقی، جزیره دارای تپه‌های غلتان و سواحل طولانی با شن‌های آتشفشانی سیاه (یا قرمز، گاهی اوقات). پوشش گیاهی در اکثر نقاط جزیره به دلیل آب و هوای خشک نسبتاً ضعیف است. با این حال، Thira به دلیل کارخانه‌های نوشیدنی سازی (به فکر مزه کردن نوشیدنی محلی باشید!) و گوجه فرنگی‌های مینیاتوری فوق‌العاده خوشمزه مشهور است.

چرا اکثر ساختمان‌های جزیره به رنگ سفید و گنبدهای کلیسا به رنگ آبی هستند؟ در مورد آن افسانه‌ای وجود دارد. هنگامی که ترک‌ها ثیرا را اشغال کردند (خود بارباروسا در سال 1537 جزیره را فتح کرد!) استفاده از رنگ‌های ملی یونان و جشن گرفتن تعطیلات یونان ممنوع بود. با این حال، مردم یاغی شروع به رنگ آمیزی ساختمان‌های خود به رنگ‌های پرچم ملی خود کردند: سفید و آبی! 350 کلیسا در جزیره وجود دارد – فضای زیادی برای یک نقاش میهن پرست. چرا این یک افسانه است؟ زیرا در واقع “سفید و آبی” یک سبک مدرن است که در معماری سیکلادیک در اوایل دهه 80 قرن بیستم مورد استفاده قرارگرفت.

سانتورینی مدرن یک مکه توریستی برای بازدیدکنندگان از سراسر جهان است. در طول ماه‌های تابستان روزانه بیش از ده‌ها کشتی کروز هزاران و هزاران گردشگر را به این جزیره نه چندان بزرگ می‌آورند. خیابان‌ها مملو از مسافرانی از هر نوع و زبانی است. رستوران‌ها از صبح زود رزرو می‌شوند. کلوپ‌های رقص در Thira فقط برای چند ساعت پس از طلوع خورشید بسته می‌شوند. و در غروب خورشید، تمام پله‌ها و مسیرهای پیاده‌روی پر از مردم با دوربین‌های نقطه‌ای هستند که از خورشید قرمز در پشت افق ناپدید می‌شوند.

شهرهای اویا و فیرا  مرواریدهای مدیترانه محسوب می‌شوند. به طور دقیق، آن‌ها زیارتگاهی برای افراد خلاق و در درجه اول برای عکاسان، طراحان و هنرمندان هستند. جذابیت هنری خاص آن‌ها از یک مکان منحصربفرد در لبه دهانه آتشفشانی به نام کالدرا ناشی می‌شود. این مکان برای یک منظره خیره کننده و ثانیا، به عنوان مکانی خوب برای دفاع در برابر دزدان دریایی انتخاب شده است… به همین دلیل است که بلوک‌های کل شهر از تپه به سمت ساحل آبشار می‌آیند و منحنی‌های طبیعی چشم انداز را دنبال می‌کنند. پشت بام خانه‌های سطح پایین اغلب به عنوان بالکن برای سطوح بالا یا گاهی اوقات به عنوان پیاده رو عمل می‌کند.

یکی دیگر از عناصر منحصربفرد معماری محلی، سقف‌های طاقدار است. بر خلاف فرم‌های شهری سنتی “خرد شده”، خطوط گرد نرم چشم را تسکین می‌دهند و خوشحال می‌کنند. بسیاری از خانه ها، ویلاها و حتی هتل‌ها مستقیماً در صخره‌ها ساخته شده‌اند یا بهتر است بگوییم حفر شده اند. با این حال، با وجود ظاهر عجیب و غریب و فضای داخلی “غار مانند”، این ساختمان‌ها دارای تمام امکانات رفاهی و سطح بالایی از راحتی هستند.

مهمترین ویژگی همه این است که هیچ ماشینی در شهرها وجود ندارد. به همین دلیل است که می‌توان خرهای بسیار بامزه‌ای را که نمادی از سانتورینی است، همیشه در خیابان‌ها دید. خرها مسئول همه چیز در جزیره هستند: تحویل کالا به فروشگاه‌های محلی، جابجایی چمدان‌ها و بیرون آوردن زباله. پس مردم باید جای خود را به حیوانات بدهند و مراقب قدم‌های آن‌ها باشند!

در آن شهرهای کوچک، هیچ کس نمی داند چه چیزی قرار است در گوشه و کنار او ظاهر شود: گنبدی از یک کلیسا، یک برج ناقوس، یک حیاط کوچک با گل شمعدانی شکوفه، یک نقاب افسانه‌ای روی دیوار، زنگ زده از نمکی کرکره‌های پنجره هوای اقیانوس، دری به ناکجاآباد و یک گربه تنبل نارنجی که روی نرده‌ها قرارگرفته است.

شهر اویا مکانی برای مدیتیشن، آرامش و زیباترین غروب خورشید در جهان است.

گرفتن عکس در ماه سپتامبر بسیار راحت بود – غروب خورشید خیلی دیر نبود و طلوع خورشید خیلی زود نبود. اما سخت بود که دوربین را کنار بگذاریم و به سادگی در ایوان ویلای خود استراحت کنیم و از منظره قایق‌های بادبانی و کشتی‌های کروز تنبل از یک صخره 300 متری لذت ببریم…

کارت پستال‌ها و آلبوم‌های عکس بی‌شماری به گربه‌های اویا اختصاص داده شده است. و چه چیز سرگرم کننده‌تر از الاغ تکان دادن گوش‌هایش برای رها شدن از شر مگس هاست؟ یا سگی که کشتی‌های درحال حرکت را با نگاهی متفکر دنبال می‌کند؟ هر دقیقه به کسی یادآوری می‌شود که اینجا در زیباترین شهر یونان است.

به هر حال، اولین “معماران” مدرن اویا کاپیتان‌ها – صاحبان قایق بادبانی – بودند، شاید به همین دلیل است که شهر شبیه یک کشتی است: پله‌های شیب دار، درهای کم ارتفاع و مسیرهای باریک. یکی از بناهای میراث یونسکو در واقع “خانه کاپیتان دریا” نام دارد. یک راز دیگر وجود دارد – چرا بیشتر بازدیدکنندگان به عنوان یک زوج می‌آیند یا ترجیح می‌دهند ماه عسل را در اویا بگذرانند. افسانه می‌گوید که اگر عاشقان نام خود را بر روی سنگ‌های قرمز نزدیک شهر بنویسند، همیشه عاشق یکدیگر خواهند بود و هرگز از هم جدا نمی شوند.

متن و  عکاسی توسط  استانیسلاو سدوف  و  دیمیتری مویزینکو