تصور زندگی ما در قرن بیست و یکم بدون تلفن همراه، اتومبیل، اینترنت و سایر ویژگی‌های جدایی ناپذیر دنیای مدرن دشوار است. اما افرادی بر روی زمین هستند که هنوز ساختار سنتی زندگی خود را بدون جایی برای دستاوردهای تمدن حفظ کرده اند.

ما دربارهٔ قبایل مختلفی صحبت می‌کنیم که در گوشه‌های دورافتاده آفریقا، آمریکا و اقیانوسیه زندگی می‌کنند. به عنوان مثال، در خلیج بنگال، مرموزترین قبیله در جهان زندگی می‌کند – سنتینلس. اکنون ما عملاً هیچ چیز دربارهٔ آن‌ها نمی دانیم: این افراد به شدت در برابر تماس با دنیای خارج مقاومت می‌کنند و هر کسی را که به جزیره آن‌ها نزدیک شود می‌کشند. دانشمندان تنها در فاصله‌ای مطمئن و با تهیه عکس از قایق‌ها و هلیکوپترها می‌توانند زندگی و فرهنگ خود را کشف کنند.

برعکس، قبایل دوستانه بیشتری در دنیا وجود دارند. اگرچه آن‌ها عادات و فناوری‌های زندگی مدرن را نمی پذیرند، اما آماده هستند تا در تماس باشند، اسرار زندگی خود را نشان دهند و حتی از بازدیدکنندگان پذیرایی کنند. مردم باکا که در جنگل‌های بارانی آفریقای مرکزی زندگی می‌کنند از جمله آن‌ها هستند. بزرگترین جامعه آن‌ها با حدود 30000 نفر در کامرون واقع شده است.

مانند بسیاری دیگر از نمایندگان مردم آفریقا، باکاها با ارتفاع متوسط ​​120-150 سانتی متر کوچک هستند. وجود چنین افراد کوچکی اولین‌بار توسط هومر ذکر شد که آن‌ها را “پیگمی” (به معنای “مردم به اندازه یک مشت” در یونانی) نامید. امروزه مردم تمایل دارند از این اصطلاح اجتناب کنند زیرا گاهی اوقات آن را تحقیر آمیز می‌دانند. با این حال، هیچ اصطلاح واحدی برای جایگزینی آن وجود ندارد.

مردم باکا هیچ سکونتگاهی برای خود ندارند: به دلیل شکارچیان و داشتن سبک زندگی نیمه عشایری، اغلب از مکانی به مکان دیگر نقل مکان می‌کنند. به هر جایی که می‌رسند از شاخه و برگ کلبه می‌سازند و بعداً به دنبال غذا به جاهای دیگر می‌روند. زمانی که آن‌ها مدت بیشتری در یک مکان خاص می‌مانند، شروع به پرورش زنبور عسل و پرورش موز می‌کنند.

ماهیگیری اولین چیزی است که والدین به کودکان کوچک آموزش می‌دهند. و برای ماهیگیری از روشهای پیشرفته مختلفی استفاده می‌کنند: یکی از آن‌ها استخراج ترکیبات سمی از گیاهان و پراکنده کردن این ماده شیمیایی در سطح آب است. ماهی‌ها را از اکسیژن محروم می‌کند و آن‌ها را روی سطح شناور می‌کند. یکی دیگر از روش‌های جمع‌آوری ماهی، صید سدی است که در آن آب از محل سد گرفته شده برداشته می‌شود و ماهی‌ها را از زمین باز گرفته می‌کنند. باکاها برای شکار از تیرها و تله‌های مسموم استفاده می‌کنند.

پس از به‌دست آوردن موفقیت آمیز غذا، باکا یک رقص آیینی را به افتخار روح مقدس جنگل به نام جنگی اجرا می‌کند. این مراسم با نواختن طبل و آواز خوانی بسیار همراه است. مراسم تشرف پسران جوان را نیز جنگی می‌نامند، اما این رویداد مخفی است و چندان درباره آن شناخته شده نیست. اما ما دربارهٔ نگرش آن‌ها نسبت به مرگ که نه تنها یک تراژدی بلکه یک بدبختی برای باکا محسوب می‌شود، چیزهای بیشتری می‌دانیم. قبیله باید برای جنگی دعا کنند و یک شب کامل دور جسد پوشیده از آوار برقصند. پس از یک شب طولانی رقص، روستاییان برای فرار از نفرین، از جایی که در آن مستقر بودند، حرکت می‌کنند.

در حالی که باکاها در یک سیستم خودپایدار زندگی می‌کنند، با بسیاری از بیماری‌های مدرن روبرو نیستند. طب سنتی آن‌ها عمدتاً شامل داروهای گیاهی است. آنقدر معروف است که حتی غیر باکا هم به دنبال شفادهنده‌های خود برای درمان هستند.

یکی دیگر از ویژگی‌های منحصربفرد باکا زبان خودشان است. برخلاف زبان همسایگان خود، باکاها با موفقیت زبان خود را که از خانواده زبانی متفاوتی می‌آید، حفظ کرده اند. برخی از نمایندگان باکا همچنین به زبان‌های سایر قبایل آفریقایی و حتی فرانسوی – زبان ملی کامرون – صحبت می‌کنند.

متأسفانه، شیوه زندگی سنتی در معرض تهدید است: جنگل زدایی آن‌ها را از امکان نقل مکان از یک منطقه دور افتاده به منطقه دیگر محروم می‌کند. آنها باید بیشتر و بیشتر با همسایگان “متمدن” بیشتری در تماس باشند: برخی افراد طعمه و تولید خود را با کالاهای تولیدی مبادله می‌کنند، برخی دیگر زندگی خود را به گردشگران نشان می‌دهند، برخی از افراد سعی می‌کنند فرزندان خود را به مدرسه بفرستند، اما به دلیل مشکلات خاصی روبرو می‌شوند. به حرکت مداوم تهدید دیگری اخیراً در برابر باکا ظاهر شده است: هنگامی که آن‌ها خود را در نزدیکی دهکده با یک‌بار پیدا کردند، الکل را کشف کردند که بر جمعیت آن‌ها تأثیر گذاشت. آنها به‌جای انجام فعالیت‌های سنتی خود، علاقه بیشتری به گذراندن وقت در یک‌بار پیدا می‌کنند. علاوه بر آن، بدن آن‌ها برای هضم الکل آماده نیست. در نتیجه بسیاری از افراد دچار مسمومیت می‌شوند و حتی به دلیل آن می‌میرند.

پانورامای هوایی که در کامرون گرفته شده است، شما را به زندگی این افراد جالب می‌برد – آخرین شاهدان گذشته، که سعی می‌کنند سنت‌های تاریخی خود را حفظ کنند و به تدریج تسلیم تمدن تهاجمی شوند.

عکس های دیمیتری مویزینکو  و کنستانتین لامین