“لبه دنیا… کجا میتونه باشه؟” احتمالاً همه یک‌بار به این فکر کرده اند. و هر کس نظر خود را دربارهٔ این سوال داشت. وقتی بچه بودم، آهنگی را دربارهٔ ساخالین دوست داشتم که می‌گفت: «و من سنگ‌ها را از ساحلی شیب‌دار تنگه لاپروز پرتاب می‌کنم». صخره‌های شیب دار، دریای بی‌پایان را تصور می‌کردم و آن مکان برای من لبه دنیا بود. اون جایی بود که میخواستم برم پس اینجا هستیم، سال‌ها بعد من به امید دیدن این تنگه اسرارآمیز La Perouse در راه ساخالین هستم.

پیش‌بینی آب و هوا خوب بود و حال و هوای عالی بود. با این حال، هنگامی که هواپیما شروع به فرود کرد، می‌توانستیم ابر غلیظی را در زیر خود ببینیم و درست قبل از فرود، قله‌های طاس اطراف فرودگاه جنوب ساخالین خوموتوو نمایان شد. باران می‌بارید. دخترانی از وزارت ورزش و گردشگری که در فرودگاه با من ملاقات کردند گفتند که پیش‌بینی هوا ناگهان بد شد و عکس‌های هلیکوپتری ما به تعویق افتاد. ما یک هفته برای سفرمان برنامه ریزی کرده بودیم، بنابراین من دربارهٔ آن خیلی احساساتی نبودم. من وقت داشتم تا قدمی آهسته در شهر بردارم، از موزه تاریخ طبیعی منطقه‌ای که در یک ساختمان ژاپنی، به سبک سنتی ملی ساخته شده بود، بازدید کنم. و البته، مطمئناً باید طعم غذاهای ژاپنی را می‌چشیدم که کاملاً شگفت انگیز بود.

یکی از دیدنی‌های اصلی توریستی ساخالین جنوبی، پیست اسکی کوهستانی “هوای کوهستانی” است. تقریباً نیمی از سال دامنه‌های آن با اسکی بازان از سراسر روسیه پوشیده شده است. در تابستان می‌توانید از طناب زنی برای رسیدن به ایستگاه بالا استفاده کنید و در هوای پاک کوهستانی نفس بکشید، در مسیرهای مختلف جنگلی بگردید، کاری که من مطمئناً انجام دادم.

روزهای گذشته و باران سخت متوقف شد، ابری کم مانع از انجام اولین پرواز من شد. بیشتر و بیشتر عصبی شدم و هنگامی که تنها دو روز باقی مانده بود، خورشید در Yuzhno-Sakhalinsk بیرون آمد. تجهیزات از قبل آماده شده بود، بنابراین چند مذاکره کوتاه با هلی‌پیلوت‌ها و من زیر نور خورشید عصر به سمت کوه شلمبرگ و دریاچه‌های بی‌نظیر کوه‌های مرتفع نزدیک بالای آن در راه بودم. پس از پنج روز باران، طبیعت نور فوق‌العاده زیبایی را به من عطا کرد. ابرهای بزرگ در آب‌های صاف دریاچه‌های کوهستانی می‌درخشیدند و منعکس می‌شدند. قله‌های طاس مخملی پوشیده شده با خشاب سبز در زیر هلیکوپتر ظاهر شدند. چقدر باید اینجا در پاییز زیبا باشد!

امیدوارم هوا بد نشود و پرواز به جزیره مونرون در روز بعد انجام شود. این اولین پارک طبیعی دریایی روسیه است که به حق یکی از مرواریدهای منطقه ساخالین در نظر گرفته می‌شود. رسیدن به آنجا بسیار سخت است زیرا در نزدیکی خط مرز ایالتی قرار دارد. برای رفتن به آنجا باید از سرویس امنیتی فدرال مجوز و برای عکس گرفتن در آنجا مجوز جداگانه دریافت کنید.

صبح بدون هیچ بادی به من سلام کرد. همه مجوزها گرفته شد و در اینجا ما درحال پرواز به سمت مونرون هستیم که بر فراز آبهای صاف صورتی تنگه تاتار پرواز می‌کنیم. جزیره مونرون در 43 کیلومتری ساخالین قرار دارد. این یک نقطه کوچک روی نقشه با فضای کلی 30 کیلومتر مربع است. با این وجود، این جزیره دنیای خاص خود را دارد: دو رودخانه، آبشارها، تپه‌های زمرد، صخره‌های ستونی، غارهای دیواری رنگی، فوک‌های گوش‌دار و شیرهای دریایی که در آب زمردی شفاف کاملاً غیر واقعی شنا می‌کنند. مونرون در مسیر جریان گرم سزیم قرار دارد، بنابراین، آب در آنجا نه تنها شفاف است، بلکه بسیار جنگ نیز است – بهشت ​​واقعی برای غواصان. در سال 2008 یک مجموعه توریستی در جزیره تأسیس شد و به ویژه غواصان بازدیدکنندگان ثابت آن هستند.

شما می‌توانید از همان نگاه اول به راحتی عاشق مونرون شوید. تپه‌های سبز، خلیج‌های تمیز و شفاف، صخره‌های حیرت انگیز – خوش شانس بودم که این زیبایی را از دید پرندگان دیدم. متأسفانه در جزیره انبار سوخت هلیکوپتر وجود ندارد، بنابراین عکس‌های هوایی بسیار محدود بود، اما امیدم را از دست ندادم. کارکنان جزیره برای من سفری با قایق در اطراف آن ترتیب دادند. آب و هوای گرم، آب دریا آرام، فوک‌های گوش‌دار و شیرهای دریایی که از آفتاب لذت می‌برند، صخره‌ها و غارهای بزرگ، پچ پچ مرغ‌های دریایی و ماهی – این روز قطعا بهترین سفر من در ساخالین بود.

مونرون زیبایی‌هایش را به روی من باز کرد، اما من هنوز “لبه جهان” را پیدا نکرده ام، صخره‌های شیب دار ساخالین تنگه لاپروز هنوز خود را بر من آشکار نکرده بودند. فقط یک صبح دیگر تا حرکتم مانده بود. در ساعت 06:00 صبح هلیکوپتر پوشیده از مه بود و من می‌ترسیدم که پرواز لغو شود، اما، با این وجود، ما بلند شدیم و یک ساعت بعد در نزدیکی کیپ آنیوا – نقطه جنوبی جزیره ساخالین بودیم. “لبه جهان” دقیقاً همان طور به‌نظر می‌رسید که من تصور می‌کردم – رسیدن به آن و صخره سخت است. این مناظر در واقعیت با فانوس دریایی زیبایی که در سال 1939 ساخته شد تکمیل شد، اما متأسفانه مدت‌ها پیش از کار افتاده بود.

راه برگشت از ساحل دریای اوخوتسک می‌گذشت. سواحل شرقی ساخالین جنوبی تأثیر قوی در من گذاشت: دماغه آنیوا، “دریاچه پتیچی”، صخره‌های دماغه “ولیکان” – همه اینها را می‌توانید از طریق پانورامای ما مشاهده کنید.

ما تشکر عمیق خود را از وزارت ورزش و گردشگری منطقه ساخالین و شخص آتونن زایتسف برای ترتیب عکسبرداری ابراز می‌کنیم.

عکس و متن از سرگئی رومیانتسف