درخت ماهونیا (نگهداری + پرورش)

• بوته‌های همیشه سبز ماهونیا، با برگهای صیقلی و نُک تیزی شبیه برگهای درخت راج یا ختمی فرنگی، پرساقه‌اند و ساقه‌ها نی مانند هستند.
• همه‌ی انواع ماهونیا، عمدتاً در زمستان و بهار، دارای گلهای زرد روشن‌اند و در پاییز تا اوایل زمستان، جلوه گری خود را با حبه‌های قرمز یا آبی رنگِ انگور مانند کوچک خود ادامه می‌دهند. میوه‌های گونه‌ی آبی رنگ آن بسیار معروف است، زیرا رنگ آنها نا متعارف است.
• بوته ها، که تا ارتفاع 1 تا 3 متر رشد می‌کنند، برای ایجاد حریم و حایل و زمینه‌ی بوستان مناسب هستند. ماهونیاها پردوام‌اند و در سن 5 سالگی یا بیشتر بالغ می‌شوند. گل و میوه یِ انگوری آنها پس از 2 تا 3 سال تولید می‌شود.
• این گیاه از دسته درختچه‌های زینتی به حساب آمده و برای کاشت در باغ و محوطه‌های حیاط می‌باشد. برای آنکه ماهونیا رشد مناسبی داشته باشد باید در محیطی کاشته شود که آفتاب کامل تا نیم سایه به آن بتابد.این گیاه مقاوم به کم آبی بوده و باید آبیاری متوسطی داشته باشد.
• برگهایش خاردار به رنگ سبز تیره و شانه ای اند. گلهای معطر و زردرنگش به صورت خوشه ای در انتهای شاخه‌ها در بهار ظاهر می‌شوند. وقتی عمر گلها تمام شد گیاه به میوه نشسته و میوه‌های کوچکی به رنگ ارغوانی می‌دهد.
• در این نوع ماهونیا برگها در پاییز طلایی رنگ می‌شوند و زیبایی خاصی به آن می‌بخشند. واریته دیگری از ماهونیا به کشور چین تعلق دارد. این هم میوه‌های آبی رنگی تولید می‌کند که از آن برای مربا یا شربت استفاده می‌کنند.
• سرعت رشد این گیاه بسیار آهسته است. گل‌های این گیاه کوچک ، زرد رنگ ، معطر و زرق و برق دار بوده و در اواسط بهار ظاهر میشوند و ظاهری بسیار زیبا به گیاه میبخشند.گل‌ها همزمان نر و ماده بوده و گرده افشانی توسط باد صورت میگیرد.
• این گلها جای خود را به میوه میدهند ، میوه این گیاه توت مانند به رنگ آبی مایل به بنفش میباشد و در اواسط تابستان میرسد.میوه‌ها قابل خوردن بوده و ترش مزه میباشند و آب آنها طعمی شبیه آب انگور دارد.از میوه ماهونیا برای تهیه لیموناد، ژله ، مربا و آب میوه‌های مختلف استفاده میشود

محل پرورش ماهونیا :

این گیاهان در جاهای خنک و مرطوب بهترین رشد را دارند.در مناطق حاره یا مناطق خیلی گرم نشو و نما نمی کند.

دما و نور مناسب ماهونیا :

سایه روشن آفتاب را ترجیح می‌دهد.آفتاب صبح را دوست دارد،اما از آفتاب داغ بعد از ظهر باید در امان باشد.

خاک مورد نیاز ماهونیا :

ماهونیا به خاک‌های شنی، لومی و مرطوب که زهکشی خوبی داشته باشد علاقه مند است. داشتن مواد آلی هم برای رشد گیاه ضروری می‌باشد. در تابستان می‌توانید برای این که ریشه را خنک نگه دارید از مالچ پاشی استفاده کنید.

تکثیر ماهونیا :

از طریق بذر رسیده امکان پذیر است.از قلمه‌های نیمه خشبی یا کاملاً خشبی آن نیز می‌توان در پاییز و تا اوایل زمستان استفاده کرد.

آبیاری ماهونیا :

در طول ماه‌های گرم باید عمیق و منظم آبیاری شود. اگر بوته‌ها در جایی هستند که ریشه هایشان با ریشه‌های درختان بزرگ به رقابت می‌افتند، باید دقت کرد که ریشه‌های این گیاه خشک نشوند.

نحوه کاشت بذر ماهونیا :

بذرهارا حدود 24 ساعت در آب خیس کنید و در این مدت 2 مرتبه آب را عوض کنید تا بذرها در آب نگندند .

ترکیب‌های زیر برای کاشت بذر ماهونیا مناسب است :

• 60 درصد کوکوپیت + 40 درصد پیت ماس
• 70 درصد کوکوپیت + 30 درصد کود دامی
• 30 درصد خاک باغچه + 30 درصد ماسه+ 20 درصد برگ + 20 درصد کود دامی یا ورمی

بعداز خیس کردن بذرها ، آنها را درون گلدانی با خاکی مناسب در عمق یک سانتی بکارید و خوب آب بدهید و در مکانی نیمه سایه بیرون از منزل بگذارید .توجه داشته باشید که این درخت یک گیاه بیرونی میباشد و در منزل نمیتوان نگهداری کرد.

اگر بذرهای بیشتری دارید و میخواهید به صورت عمده این گیاه رو تولید کنید بهتر است محلی در زمین برای کاشت آماده کنید حتما خاک را خوب شخم بزنید.

سپس بذرها را در محلی مناسب بپاشید و مقداری روی آن کود دامی سرند شده بریزید و خوب آبیاری کنید و تا جوانه زدن بذرها آبیاری را مرتب تکرار کنید تا که رطوبت زمین از دست نرود نکته مهم هم این است که بهتره محل خزانه در مکانی سایه یا نیمه سایه قرار داشته باشد.

معمولا بین 15 روز تا یک ماه در برخی مواقع هم 2 ماه جوانه‌ها از خاک میزنن بیرون و کم کم بزرگ میشود حالا کافیست در فصل پاییز که نهالهای شما خزان کردند آنها را از خزانه در آورده و در گلدان بکارید. هرچه فاصله بذرها بیشتر باشد به نهالهای قوی تر و درشت تری در طی یک سال تبدیل خواهند شد بهترین فاصله بین ده تا 15 سانت در خزانه کاری است توجه داشته باشید خزانه ای که آماده میکنید یکم از سطح زمین بلند تر باشد تا بر اثر بارندگی آب جمع نشود حدود 20 سانت مناسب میباشد.

مشکلات:

می تواند جایگزینی برای میزبانی زنگ گندم باشد، البته گونه هایآکوئیفُلیوم (M.aquifolium) و بئالِی (M.bealei)تا حدی مقاوم اند. ضمناً گونه‌های مستعدِ این بیماری نباید در مناطقی پرورش یابند که گندم کشت می‌شود.