گیاه سیزاب (نگهداری + پرورش)

گیاه دائمی به بلندی 10 و گستردگی 60 سانتی متر است. دارای برگ‌های سرنیزه ای شکل دندانه دار بوده و سنبله‌های گل آبی پررنگ آن از اوایل بهار تا تابستان ظاهر می‌شوند.

گیاهانی چندساله همیشه سبز یا خزان دار هستند که فرشی کوتاه از برگ‌های کوچک نوک تیز ایجاد کرده و از آن سنبله‌ها یا خوشه‌های کوچکی از گل‌های آبی یا سفید درخشان ظاهر می‌شود. این گیاهان در سطوح کوچک پوشش خوبی برای پیازهای بهار گل فراهم می‌کنند و همچنین بین سنگفرش‌ها قابل استفاده هستند.

V. repens (سیزاب خزنده): پوششی کوتاه از برگساره‌های براق ایجاد می‌کند. گیاهان در نواحی گرمسیری همیشه سبز هستند اما در نواحی سرد، در پاییز برگ‌های خود را از دست داده و در بهار دوباره رشد می‌کنند. خوشه‌های کوچکی از گل‌های سفید یا بنفش در بهار روی گیاه ظاهر می‌شود.

V. rupestris) V. prostrata): کمی پررشدتر و مرتفع تر از سیزاب خزنده است و دارای برگ‌های شبیه نعناع به طول حدود 5/3 سانتی متر است. خوشه ای از گل‌های آبی کم رنگ روی ساقه هایی به ط.ل 20 سانتی متر تشکیل می‌شود، رقم ‘Heavenly Blue’ دارای گل‌های تیره تر و فشرده تر است.

نیازها:

سیزاب‌ها در محل آفتابی یا سایه نسبی به خوبی رشد می‌کنند و از نظر دمایی مناطق سرد یا گرم را تحمل می‌کنند. به طور مرتب به آبیاری نیاز دارند. برای ایجاد پوشش مناسب باید با فاصله 30 سانتی متر کشت شوند.

افزایش:

از طریق تقسیم بوته، ریشه دار کردن قلمه چوب نرم یا نیمه رسیده و نیز کاشت بذر قابل افزایش است.

شرایط محیط رشد:

این گیاه مناسب برای باغ‌های صخره ای و زمین‌ها و باغ‌های شیبدار است.

اگرچه آبیاری منظم سبب رشد بهینه آن می‌شود اما می‌تواند خشکی را نیز تا حدودی تحمل کند.

داشت و نگهداری این گیاه آسان بوده و بهترین رشد را در خاک‌های به خوبی آبیاری شده و مکان هایی با نور کامل خورشید تا کمی سایه نیاز دارد. خاک‌های زیاد مرطوب یا زیاد خشک برای کشت آنها مناسب نیست. خاک شنی، ماسه ای، لومی مرطوب و به خوبی زهکشی شده برای آن مناسب است.

دمای حدود 8 تا 15 درجه سانتیگراد برای رشد این گیاهان مناسب است. در برخی موراد دمای تا منهای 6 درجه سانتیگراد را تحمل می‌کنند اما بهتر است که در معرض سرمای شدید نباشند.

این گیاهان پس از اتمام گلدهی می‌توانند کوتاه یا چیده شوند. این کار سبب تشویق و تولید شاخ و برگ جدیدتر و شاداب تر می‌گردد.

تکثیر:

ازدیاد آنها از طریق کشت بذرها (در بهار و تابستان) و نیز تقسیم بوته‌های آن صورت می‌گیرد.

.