گیاه زلاندنو (نگهداری + پرورش)

اسفناج زلاند نو (نیوزیلند) کاملا با اسفناج معمولی متفاوت است. در مواقعی که دسترسی به اسفناج معمولی نیست، این سبزی می‌تواند جایگزین شود چون نحوه‌ی مصرف آن همانند اسفناج معمولی می‌باشد. قسمت‌های قابل استفاده این سبزی، مانند اسفناج معمولی برگ‌ها و ساقه می‌باشد. این سبزی جزو سبزی‌های فصل گرم محسوب می‌شود. بنابراین زمانی کشت می‌شود و محصول آن قابل استفاده می‌گردد که اسفنج معمولی در اختیار نیست و از این نظر حائز اهمیت است. برگ و ساقه اسفناج زلاند نو بسیار پرآب می‌باشد. قسمت قابل مصرف ساقه‌ی آن که دارای 7 تا 10 سانتی متر طول با تعدادی برگ است، در اطراف آن قرار دارد. با قطع ساقه و مصرف آن، ساقه‌های جدید در طول ماه‌های بعدی به وجود می‌آیند که قابل مصرف هستند.

این سبزی جزو سبزی هایی است که کشت آن بسیار ساده است و احتیاج به مواظبت و مراقبت چندانی ندارد. زمینی که برای آن انتخاب می‌شود، لازم نیست که کاملا غنی از مواد غذایی باشد، ولی این نوع اسفناج نسبت به زمین‌های غنی و حاصلخیز عکس العمل مثبت نشان می‌دهد. در خاک‌های ضعیف که از رطوبت خوبی برخوردار نیستند، محصول خوبی نمی دهد.

اسفناج زلاند جدید کاملاً با اسفناج معمولی تفاوت دارد. در مواقعی که دسترسی به اسفناج معمولی نیست، این سبزی می‌تواند جایگزین شود چون نحوه مصرف آن همانند اسفناج معمولی می‌باشد. قسمت‌های قابل استفاده این سبزی جزء سبزی‌های فصل گرم محسوب می‌شود، بنابراین زمانی کشت می‌شود و محصول آن قابل استفاده می‌گردد که اسفناج معمولی در اختیار نیست و از این نظر حائز اهمیت است. نام علمی اسفناج زلاند جدیدTetragonia tetragonioides Pall یا Tetragonia expansa می‌باشد که متعلق به تیره Aizoaceae است.

برگ و ساقه اسفناج زلاند جدید بسیار پر آب می‌باشد. قسمت قابل مصرف ساقه آن که دارای 7 تا 10 سانتی متر طول با تعدادی برگ است، در اطراف آن قرار دارد. با قطع ساقه و مصرف آن ساقه‌های جدید در طول ماه‌های بعدی به وجود می‌آیند که قابل مصرف هستند.

این سبزی جزء سبزی هایی است که کشت آن بسیار ساده است و احتیاج به مواظبت و مراقبت چندانی ندارد. زمینی که برای آن انتخاب می‌شود، لازم نیست که کاملاً غنی از مواد غذایی باشد، ولی این نوع اسفناج نسبت به زمین‌های غنی و حاصلخیز عکس العمل مثبت نشان می‌دهد. در خاک‌های ضعیف که از رطوبت خوبی برخوردار نیستند، محصول خوبی نمی دهد.

زمان کاشت این نوع اسفناج وقتی است که خطر سرمای بهاره رفع شده باشد. بذر اسفناج زلاند جدید به کندی جوانه می‌زندو توصیه شده است که بذور قبل از کشت چند ساعتی در آب نیم گرم خیسانده شوند. بعضی ممکن است بذور را به مدت 24 ساعت در آب بخیسانند. عمق کاشت آن بین 2 تا 3 سانتی متر انتخاب می‌شود و فاصله بوته روی خطوط کشت 10 الی 15 سانتی متر می‌باشد که بعد از سبز شدن به فاصله 30 تا 40 سانتی متر از یکدیگر تنک می‌گردند. فاصله خطوط کشت 70 تا 80 سانتی متر از یکدیگر می‌باشند. اگر زمین کاملاً حاصلخیز و غنی از مواد آلی باشد، بوته‌ها رشد خوبی می‌کنند و ممکن است از هر طرف تا 40 سانتی متر رشد کنند. مقدار بذر لازم برای یک هکتار حدود 15 کیلوگرم می‌باشد. کاشت ممکن است به روش نشاکاری انجام شود. آبیاری باید مرتب صورت گیرد و با علف‌های هرز مبارزه شود. در مورد این سبزی آفات و بیماری‌ها تا کنون گزارش نشده است، بنابراین مواظبت خاصی ندارد.

خصوصیات گیاهشناسی:

“اسفناج نیوزیلند” گیاهی بومی آرژانتین ، استرالیا، شیلی، ژاپن و نیوزیلند است. این گیاه به ندرت به عنوان سبزی برگی توسط بومیان مورد استفاده قرار می‌گیرد. برگ‌ها این گیاه حدود 3 تا 15 سانتیمتر طول داشته و ظاهری سه گوش دارند. این برگ‌ها به رنگ سبز روشن، ضخیم و نوک دار (مانند یک قطره آب در انتهای برگ نمایان است) هستند. برگ‌ها و ساقه‌های این گیاه بسیار پرآب می‌باشد. با قطع ساقه و مصرف آن، ساقه‌های جدید در طول ماه‌های بعدی به وجود می‌آیند که قابل استفاده هستند. گل‌ها به رنگ زرد و میوه‌ها کوچک و محصور شده در غلاف هایی با نوک کوچک می‌باشند.

این گیاه کاملاً با اسفناج معمولی تفاوت دارد. در مواقعی که اسفناج معمولی در دسترس نیز از این سبزی می‌توان به عنوان جایگزین استفاده نمود. نحوه مصرف آن همانند اسفناج معمولی است. این سبزی جزء سبزی‌های فصل گرم محسوب می‌شود، بنابراین زمانی کشت شده و محصول آن مورد استفاده قرار می‌گیرد که اسفناج معمولی در اختیار نیست. بنابراین از این نظر می‌تواند حائز اهمیت باشد.

شرایط محیط رشد:

این گونه‌ی گیاهی به آب و هوای مرطوب برای رشد نیاز دارد. همچنین عادت رشد رونده بودن دارد و به عنوان یک گیاه پوششی که پوششی ضخیم را روی زمین ایجاد می‌کند تا یک گیاه بالارونده مورد کشت قرار می‌گیرد. این گیاهان شورپسند بوده و به خوبی در خاک‌های شور و دارای املاح فراوان رشد می‌کنند.

از نظر نیاز نوری به آفتاب کامل نیاز دارد اما در نواحی گرم، در اواسط تابستان، وجود کمی سایه روشن به رشد بهتر آن کمک خواهد کرد.

این گیاه به خاک‌های شور و همچنین خاک‌های خشک مقاوم است. و در گستره‌ی وسیعی از خاک‌ها رشد می‌کند اما برای رشد بهینه به خاک‌های به خوبی آبیاری شده، شنی، غنی از مواد آلی با پی اچ 6.8 تا 7 نیاز دارد. اگرچه خشکی را تحمل می‌کند اما خاک‌های مرطوب را برای کشت ترجیح می‌دهد.

استفاده از مالچ برای حفظ رطوبت خاک و نیز کنترل رشد علف‌های هرز می‌تواند مفید باشد.

کاربردها:

این گیاه به دلیل تولید برگ‌های خوراکی مورد کشت و کار قرار می‌گیرد و می‌توان از آن هم به عنوان ماده غذایی و هم به عنوان گیاهی پوششی در فضای سبز استفاده نمود. طعم و مزه‌ی آن مشابه اسفناج معمولی است و همانند آن نیز پخته می‌شود. این گیاه نیز مانند اسفناج دارای اگزالات است که برای متعادل کردن یا کاهش اگزالات باید برگ‌ها را به مدت یک دقیقه در آب داغ سفید نمود و سپس آنها را قبل از پختن با آب سرد شستشو داد.

تکثیر:

ازدیاد این گیاهان از طریق کشت بذرهای آنها صورت می‌گیرد. بذرهای آن ضخیم و با شکلی نامنظم بوده که باید قبل از کشت یک دوره‌ی سرما را پشت سر بگذارند. پس از رفع نیاز سرمایی، بذرها را در اواخر بهار کشت می‌کنند. همچنین قبل از کشت باید این بذرها را به مدت 12 ساعت در آب سرد، یا به مدت 3 ساعت در آب گرم خیساند. بذور را در عمق 5 تا 10 میلیمتری خاک باید کشت کرد. فاصله‌ی بذرها از هم نیز حدود 15 تا 30 سانتیمتر می‌باشد. بذور کشت شده پس از 10 تا 20 روز جوانه خواهند زد و گیاه نیز در تمام طول تابستان تولید اندام‌های رویشی و برگ‌های خوراکی می‌نماید. بذرهای این گیاهان تا 5 سال پس از برداشت نیز می‌توانند زنده بمانند و قدرت جوانه زنی دارند.