گیاه پتنتیلا (نگهداری + پرورش)

جنسی است که شامل 500 گونه گیاه درختچه ای و چندساله علفی و چندین گونه یک ساله و دوساله است. این گونه‌ها به خاطر گل‌های 5 گلبرگی و فنجانی و گاهی ستاره ای شکل به رنگ سفید، زرد، نارنجی، صورتی یا قرمز کشت و کار می‌شوند. برگ‌های متناوب ممکن است به صورت شانه ای یا پنجه ای 7-3 قسمتی باشد. بیشتر هیبریدهای دارای عادت رشد توده ای، از P.atrosanguinea و P.nepalensis مشتق شده اند. اهمیت آن‌ها به خاطر گل‌های کم پر، نیمه پر یا پرپر که اغلب به رنگ زرد یا قرمز هستند، می‌باشد. دارای برگ‌های شبیه توت فرنگی هستند، اما برخلاف توت فرنگی که دارای سه برگچه است، هر برگ آن‌ها دارای پنج برگچه است (دلیل نامگذاری آن). برگ‌ها به رنگ سبز متوسط تا سبز تیره به طول 10-5 سانتی متر هستند. در بهار و اوایل تابستان گل‌های کوچکی که شبیه گل رز کم پر است روی پوشش شاخ و برگ ظاهر می‌شود.

گونه‌های گیاه پتنتیلا

P.cinerea:

برگچه‌ها گوه ای شکل، خاکستری و مودار و سطح زیرین آن با موهای سفید پوشیده شده است. گل‌ها به رنگ زرد کم رنگ و به قطر حدود 5/1 سانتی متر در مقابل برگ‌ها قرار دارند. ساقه‌ها با سرعت متوسط رشد کرده و توده ای از برگساره به ارتفاع حدود 10 سانتی متر ایجاد می‌کند.

P.tabernaemontanii(پنج انگشت بهاره):

دارای برگچه‌های براق و گل‌های زرد کرمی است. سرعت رشد آن بیشتر از گونه قبلی است و ارتفاع آن به 15 سانتی متر می‌رسد. می‌توان هرچند گیاه را سرزنی کرد تا سطح یکنواخت حاصل شود.

P.atrosanguinea:

گیاهی چندساله با عادت رشد توده ای، مودار، با برگ‌های پنجه ای با سه برگچه دندانه دار با پرزهای ابریشمی متمایل به خاکستری یا سفید است که زیبایی خاصی به برگساره می‌دهد. گل‌های آن به صورت گرزن‌های خوشه ای شکل به رنگ زرد، نارنجی، یا قرمز روشن تا تیره به قطر 3 سانتی متر روی ساقه‌های افراشته، منشعب و سیمی شکل ظاهر می‌شوند.

P.nepalensis:

چندساله علفی با عادت رشد توده ای و تنک با ساقه‌های منشعب و سیمی شکل با ته رنگ قرمز و برگ‌های پنجه ای 5 برگچه ای به رنگ سبز متوسط است. گل‌های آن به رنگ قرمز لاکی تا صورتی مشاهده می‌شود.

گلدهی:

هر ساله از تابستان تا پاییز گل می‌دهد.

نیازها:

به سرما مقاوم است و در خاک‌های ضعیف تا به نسبت حاصلخیز با زهکشی خوب و در محل آفتابی رشد می‌کند. در محل‌های با تابستان خیلی گرم باید در محل سایه آفتاب کشت گردد.

افزایش:

با کاشت بذر و ریشه دار کردن قلمه‌های چوب نرم، چوب نیمه سخت و چوب سخت در فصل‌های مختلف قابل افزایش است.

.