گیاه آناغالیس (نگهداری + پرورش)

آناغالس با گل قرمز

در آذربایجان در مناطق: تبریز، دیزه، سیامک

در شمال ایران مناطق: گرگان، بندرگز، مازندران، گیلان، محمودآباد، درهٔ هراز، جنوب آستارا، سفیدرود، جنوب رشت، لاهیجان

در بلوچستان، گشت، چاه بهار، بشاگرد

در نواحی غرب: قزوین، بروجرد، تفرش

در خوزستان، اهواز، دزفول، شوشتر

در کرمان، بین جیرفت و بم

و همچنین در دالکی، بوشهر و جزیرهٔ قشم و همچنین در خراسان تهران دیده می‌شود.

نیازها:

به مكان كاملا آفتابی و خاك مرطوب ، غنی و با زهكش خوب نیاز دارد و حداقل دمای قابل تحمل آن 15- درجه سانتی گراد می‌باشد.

ازدیاد:

از طریق كاشت بذر، تقسیم گیاه و تهیه قلمه در بهار امكان پذیر است.

آناغالیس گیاهی یک ساله با ارتفاع کمتر از یک وجب گسترده روی زمین. ساقهٔ آن با مقطع چهارگوش و برگ‌های متقابل و بدون دم برگ، بیضی یا دایره ای نوک تیز و گل‌های آن قرمز یا آبی لاجوردی با دم بلند است. میوه کپسولی شکوفا دارد که از طرف سر آن باز و شکفته می‌شود و دانه‌های ریزی در داخل آن قرار دارد که در ابعاد دانهٔ خشخاش می‌باشد. طعم دانه بسیار تند و تلخ است. طبیعت این گیاه گرم و خشک است و از ترکیب شیمیایی دوساپونین گلوکزید و آنزیم درست شده است.

با نام‌های آناغالیس، آناغالس دشتی، اناگالیس، عیت الجمل، زغیله هم شناخته می‌شود. گیاهی کوتاه و کمتر از یک وجب و گسترده روی زمین است. ساقه‌های آن با مقطع چهارگوش و برگ‌های متقابل و بدون دمبرگ، بیضی یا دایره ای نوک تیز و گل‌های آن قرمز با دم گل بلند است.

میوه کپسولی شکوفا دارد که از طرف سر آن باز و شکفته می‌شود و دانه‌های ریزی در داخل آن قرار دارد که در ابعاد دانه‌ی خشخاش است. طعم دانه‌ها بسیار تند و تلخ است. این گیاه دو نوع است : نوع اول آناغالس نر با گل قرمز و نوع دوم آناغالس ماده با گل آبی و لاجوردی.

آناغالس با گل‌های قرمز؛ در تمام هند به صورت یک علف هرز خودرو می‌روید. در ایران نیز در آذربایجان و مناطق تبریز، دیزه، سیامک و در شمال ایران در گرگان، بندر گز، مازندران، گیلان، محمود آباد، دره‌ی هراز، جنوب آستارا، سفید رود، جنوب رشت و لاهیجان، در بلوچستان در گشت، چابهار و بشا گرد، منطقه‌های البرز و دماوند، قزوین، بوجرد، کرمانشاه، اراک، اهواز، دزفول، بم، بوشهر و جزیره‌ی قشم و همچنین در خراسان می‌روید.

آناغالس با گل‌های آبی و لاجوردی؛ در ایران در مناطق کازرون و شوش، آبادان و مسجد سلیمان، تبریز، بلوچستان، دامنه‌های البرز و اطراف تهران نیز مشاهده شده است.

خواص درمانی :

طبیعت این گیاه گرم و خشک و دارای دوساپونین گلوکزیدی و آنزیم‌ها است. خشک کننده و باز کننده‌ی انسداد و گرفتگی‌های مجاری عروق می‌باشد، برای این منظور از دمنوش آناغالس دو تا پنج گرم از آن استفاده کنید. دمنوش دو تا پنج گرم از نوع دارای گل قرمز آن تهیه نموده و آن را صاف نمایید و به عنوان ضد سم در درمان سم حاصل از مار گزیدگی، درمان یرقان، ناراحتی‌های مغزی، هاری و بیماری‌های ترس از آب، درمان صرع، استسقا، جزام و مالیخولیا مصرف کنید و نافع است.

این گیاه برای درمان و رفع ضعف بینایی و زخم‌های چشم و سایر ناراحتی‌های پوستی اطراف چشم نافع می‌باشد، به این منظور آب گیاه تازه را گرفته و سپس آن را با عسل ناب مخلوط نموده و در چشم بچکانید. ضماد کوبیده آن را هم برای بیرون آمدن خار و تیغ از اعضای بدن و جلوگیری از توسعه زخم‌های چرکین و بد و دفع باد سرخ و التیام جراحت‌ها مصرف می‌کنند و مفید است. قرقره با آب برگ و میوه آن برای رفع ناراحتی‌های مغزی و پاک کردن سر از بلغم و تسکین دندان درد مفید است.
قرقره آب برگ ماده (گل لاجوردی رنگ) آناغالس برای تمیز کردن حلق و بینی از ترشحات موثر می‌باشد و بوئیدن آن عطسه آور می‌باشد و عصاره برگ آن جرب و نیز بیماری‌های پوستی را مداوا می‌کند.منبع: سایت باغ شیشه ای و آفتاب و ویکی پدیا