بایدها و نبایدهای طبیعت گردی با پای پیاده

اغلب سفرها فقط لذت رفتن از نقطه‌ اول به نقطه دوم و در آخر بازگشت از آنجا هستند و مسیر، لذت خاصی برای‌مان ندارد. اما سفر با پای پیاده راهی است تا با تمام وجود غرق لذت بردن از تجربه‌هایی شویم که در راه شکل می‌گیرند.

حفظ سلامت جسمانی حین سفر با پای پیاده

بدن مهم‌ترین متحد ما در این سفر هیجان‌انگیز است. اگر از آن مراقبت نکنیم و بخواهیم بدون هیچ‌گونه احتیاطی راه بیوفتیم حتماً نتیجه‌هایش را خواهیم دید. در عرض کم‌تر از چند روز علائم بیماری شروع می‌شوند و کار دستمان می‌دهند. بنابراین بهتر است قبل از سفر تمرین‌هایی را برای افزایش قوای جسمانی انجام دهیم. پیاده‌روی‌های روزانه یا دویدن‌ در روزهای آخر هفته در کنار کمی نرمش قبل از خواب می‌توانند مفید باشند.

این‌که روزانه باید به چه اندازه راه بروید یک تصمیم شخصی است. در واقع همه‌چیز به زمان، برنامه‌ریزی و صد البته خواسته شما بستگی دارد. سرعت طبیعی پیاده روی پنج تا شش کیلومتر در ساعت است. اما برای سفر باید وزن کوله‌پشتی و خستگی را هم در نظر گرفت. بنابراین سه کیلومتر در ساعت مناست است. به طور کلی بهتر است سفرتان را با 20 تا 25 کیلومتر در روز شروع کنید و با توجه به شرایط جسمی خودتان آن را به 30 تا 35 کیلومتر افزایش دهید.

یکی از بهترین حس‌هایی که سفر با پای پیاده به انسان هدیه می‌دهد آزادی است. پس اگر بدن ما تحت فشار قرار بگیرد و بیش از اندازه خسته شود نمی‌توانیم به آن احساس آزادی‌ای که گفتیم برسیم. ذهن ما هم لذتی نمی‌برد. شادی و شور و شوق ما خیلی سریع کاهش پیدا می‌کند و حتی ممکن است در روز دوم از ادامه سفر منصرف شویم. با آگاهی از این موارد متوجه شدیم که لازم است بدن قبل از سفر آماده شود تا آسیب نبیند.

یک کوله‌پشتی کامل

کوله‌پشتی در سفر با پای پیاده باید با هوشمندی بسته شده باشد. بستگی به نیازهایتان باید چیزهایی که واقعاً نیاز دارید را در آن بگذارید. اما تعداد لباس‌ها و یا مقدار خوراکی‌هایی که با خود می‌برید به جایی که می‌روید بستگی دارد. آیا پناهگاه یا روستا در مسیر راهی که انتخاب کرده‌اید هستند تا شب را در آنجا بمانید؟ می‌خواهید چه لباسی بپوشید و چه غذایی بخورید؟ فراموش نکنید اصلی‌ترین چیزی که در این تصمیم‌گیری اهمیت دارد وضعیت آب و هوا (فصل) است.

وزن کوله‌پشتی باید با قدرت جسمانی شما متناسب باشد. معمولاً یک کوله‌پشتی مناسب برای این سفرها بین 8 تا 12 کیلوگرم وزن دارد. این کوله باید شامل وسایل ضروری‌ مثل: کیسه خواب، گاز کوچک، چاقوی همه‌کاره ، لیوان، قاشق و چنگال، قابلمه کوچک، دو جفت شلوار، دو یا سه تی‌شرت، سه جفت جوراب، یک پیراهن گرم و ژاکت باشد.

اگر در فصل زمستان یا پاییز می‌خواهید سفر با پای پیاده را تجربه کنید، با خودتان بارانی ببرید. از آنجایی که باید کوله‌پشتی را در هنگام باران خشک نگه‌داریم، بهتر است برای آن محافظ برزنتی یا پلاستیکی تهیه کنید. اگر در مسیرتان جای خواب مناسبی وجود ندارد حتماً باید چادر و کیسه‌ خواب همراهتان باشد. چند متر طناب هم برای آویزان کردن لباس‌هایی که می‌شویید ببرید. همچنین دو حوله، دستمال و چراغ قوه را هم فراموش نکنید. جعبه کمک‌های اولیه کوچکی هم تهیه کنید. این‌ها وسایلی هستند که باید برای سفر داشته باشید. وسایل دیگری مثل لپ تاپ، دوربین، کتاب و … هم هستند که خودتان باید درباره‌شان تصمیم بگیرید.

آسیب‌ها را جدی بگیرید

بیش‌ترین آسیب‌هایی که ممکن است در هنگام سفر با پای پیاده به شما صدمه بزنند دردهای بدنی، تاول پا و خستگی هستند. اگر وضعیت جسمی خوبی نداشته باشید بعید نیست که در طول سفر دچار جراحاتی جزئی شوید و درد آن تا مدتی از بین نرود. درد در زانوها، باسن، تاندون‌ها و شانه‌ها هم از موارد شایع در این‌گونه سفرها هستند. بنابراین توصیه می‌کنیم برای چند روز اول آرام و آهسته سفر کنید. این به بدن شما اجازه می‌دهد تا خودش را با وضعیت جدید تنظیم کند. اما هیچ‌وقت از احساس درد نترسید و آهسته و پیوسته به مسیر ادامه دهید. قرص‌های مسکن می‌توانند در این مواقع راه حل مناسبی باشند.

بهترین راه پیشگیری برای جلوگیری از ایجاد تاول در پا، استفاده از کفش و جوراب مناسب است. بد نیست در هنگام استراحت کفش‌هایتان را از پا دربیارید و کمی در هوای آزاد باشید.

چرا سفر با پای پیاده

اصلی‌ترین دلیلی که می‌تواند انگیزه‌ای برای رفتن به چنین سفری باشد عشق به طبیعت است. اما در آخر سفر متوجه می‌شویم که به شناخت تازه‌ای از خودمان رسیدیم. هنگام راه رفتن  ما از طریق حواس خود در یک واقعیت به معنای واقعی زندگی می‌کنیم. در چند روز اول سم‌زدایی از بدن و ذهن را پشت سر می‌گذاریم. درد جسمی ناشی از خستگی برای ذهن ما غیرقابل تحمل است و بیش‌تر به دلیل عادت‌های قبلی‌مان است.

اما بعد از گذشت چند روز، بدن ما آموزش دیده و ذهن ما با بدن و موقعیتی که آن را احاطه کرده است یکی می‌شود. با گذشت زمانی بیش‌تر، ما زیبایی سادگی‌های روزمره اطراف را می‌بینیم. اتصال به زمین و طبیعت دنیا ما را به یک صلح تازه با جهان پیرامون می‌رساند. بنابراین با سفر با پای پیاده دوباره شناختن تمام زندگی را به دست می‌آوریم و نگاهمان به راه‌های تازه‌ای برای ادامه راه باز می‌شود.