ایزابلا استراهان، نزدیک به سه سال پس از تشخیص تومور مغزی مدولوبلاستوما و اعلام عاری‌بودن از سرطان در ژوئیه ۲۰۲۴، از بازگشت به دانشگاه، پیگیری منظم وضعیت سلامتی و توجه جدی به کوچک‌ترین علائم جسمی گفت.
ایزابلا استراهان (Isabella Strahan)، دختر ۲۱ ساله مایکل استراهان (Michael Strahan) و جین ماگلی (Jean Muggli)، در گفت‌وگویی درباره زندگی پس از درمان سرطان توضیح داد که مراقبت از سلامت اکنون جایگاه ویژه‌ای در برنامه روزانه‌اش دارد.
او گفت: «حالم خوب است. به دانشگاه برگشته‌ام. برای سلامتی‌ام، فعال‌بودن و ورزش‌کردن را در اولویت قرار می‌دهم. همچنین خواب، تغذیه درست و نوشیدن آب زیاد را در اولویت می‌گذارم.»
این دانشجوی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، با وجود بازگشت به روال زندگی دانشجویی، معاینات پزشکی خود را به‌طور منظم دنبال می‌کند. او توضیح داد: «اتفاقاً همین دیروز وقت دکتر داشتم، اما همه این‌ها فقط پیگیری و معاینه برای اطمینان است. تقریباً هر سه ماه یک‌بار ام‌آر‌آی انجام می‌دهم و این به من آرامش خاطر می‌دهد.»
برای ایزابلا، مراقبت از سلامتی به معنای جدی‌گرفتن حتی نشانه‌های کوچک است؛ رویکردی که پس از تجربه ابتلا به سرطان در زندگی او پررنگ‌تر شده است.
او گفت: «حالا وقتی سردرد می‌گیرم، وقتی کمی حالت تهوع یا سرگیجه دارم، مستقیم سراغ کامپیوترم می‌روم. به پرستار متخصصم پیام می‌دهم. می‌گویم: “سلام، فقط می‌خواهم جانب احتیاط را رعایت کنم. می‌توانم وقت دکتر بگیرم؟”»
اگرچه تحصیل برای او اهمیت دارد، گاهی مراجعه به پزشک را بر حضور در کلاس مقدم می‌داند. ایزابلا در این‌باره تعریف کرد: «چند هفته پیش، سردرد داشتم. خسته بودم. کمی بیشتر از معمول احساس سرگیجه می‌کردم. به استادم ایمیل زدم. گفتم: “سلام، می‌دانم که فقط دو ساعت تا شروع کلاس مانده، اما دارم به دکتر می‌روم.”»
او تأکید کرد: «سلامتی در اولویت است.»
مراقبت از خود برای این دانشجوی رشته ارتباطات، تنها به عادت‌های سالم و معاینات پزشکی محدود نمی‌شود. گذراندن وقت بیشتر با مادر، پدر و خواهر دوقلویش، سوفیا استراهان (Sophia Strahan)، نیز به بخش مهمی از زندگی او تبدیل شده است.
ایزابلا توضیح داد: «در اولویت قراردادن افرادی که در زندگی به خودتان نزدیک می‌دانید، در کنار سلامتی‌تان، حالا برای من ترکیب ایدئالی است. البته قبلاً هم خانواده‌ام را در اولویت قرار می‌دادم، اما حالا این حس به سطح کاملاً متفاوتی رسیده است: “خدای من، چقدر دوستتان دارم و چقدر قدردانتان هستم.”»
او در آستانه سومین سالگرد تشخیص تومور مغزی‌اش، از تغییرات عمیقی گفت که این بیماری در زندگی‌اش ایجاد کرده است.
ایزابلا بیان کرد: «واقعاً در ۱۸ یا ۱۹ سالگی، در سال اول دانشگاه، فکر نمی‌کنید که قرار است سرطان بگیرید یا حتی به بیماری خیلی شدیدی مبتلا شوید و مجبور شوید کل زندگی‌تان را زیرورو کنید. اما این واقعاً یک موهبت بوده، چون در تمام این مدت توانسته‌ام مسیرم را به اشتراک بگذارم و امیدوارم در این راه به بعضی‌ها کمک کرده باشم.»
او اکنون می‌خواهد با استفاده از تجربه شخصی خود، دیگران را به پیگیری سلامتشان و توجه به تشخیص زودهنگام سرطان تشویق کند؛ موضوعی که پس از برداشت اولیه‌اش از علائم بیماری، برایش اهمیت بیشتری پیدا کرده است. ایزابلا پیش از تشخیص سرطان، تصور می‌کرد علائمش ناشی از اختلال سرگیجه یا ورتیگو است.
او درباره اهمیت بررسی‌های زودهنگام گفت: «چیزی که در مسیر ابتلای خودم به سرطان، آرزو می‌کنم شاید کمی بیشتر در اولویت قرار داده بودم، اما حالا خیلی دقیق پیگیرش هستم.»
ایزابلا امیدوار است روایت تجربه‌اش، دیگران را به جدی‌گرفتن نشانه‌های جسمی و پیگیری نیازهای درمانی خود ترغیب کند. او تأکید کرد: «تشخیص زودتر، انجام زودهنگام آن ام‌آر‌آی و آزمایش خون واقعاً می‌تواند جان یک نفر را نجات دهد.»
او همچنین قصد دارد فعالیت‌های آگاهی‌بخش خود را ادامه دهد و به کاهش نگرانی افراد از پیگیری‌های پزشکی کمک کند. ایزابلا در این‌باره گفت: «برایم واقعاً مهم است که امیدوارم بتوانم این موضوع را کمی کمتر ترسناک کنم.»
