گیاه زنبیان (نگهداری + پرورش)

زنیان گیاهی با میوه‌های دانه ای بیضی شکل و قهوه ای است که بومی سرزمین هند بوده و از دیرباز به دلیل خواص دارویی خارق العاده اش جایگاه ویژه ای در طب سنتی داشته است. زنیان گیاهی علفی، یکساله، با ارتفاع کمتر از یک متر، پرشاخ و برگ، برگ‌ها بریده بریده و نخی شکل است. گل‌ها با گلبرگ‌های سفید و کوچک و پرچم‌های صورتی رنگ، میوه کوچک و دارای 5 خط طولی نازک، معطر و دارای طعمی تند و نافذ که به اندازه و شکل کرفس دارویی بوده، اما طعم آن متفاوت است. در کتب طب سنتی با نامه‌های انیسون بری و کمون حبشی آورده شده. مهمترین مناطق رویش این گیاه در ایران، سیستان و بلوچستان، آذربایجان، اصفهان، خوزستان، فارس، کرمان و خراسان است.

قسمت مورد استفاده این گیاه میوه آن بوده که دارای مقدار زیادی تیمول است.

ترکیبات شیمیایی زنیان :

بذر زنیان همانند گونه‌های آویشن بسیار غنی از اسانس، به ویژه تیمول است که در این اسانس ترکیبات سیمن، آلفا و بتاپینن نیز وجود دارد. بوی خوش بذر ناشی از تیمول آن است.

شرایط کاشت و پرورش زنیان :

• گیاه زنیان بومی ایران، مصر، هندوستان و برخی کشورهای اروپایی است. از متحمل ترین گیاهان دارویی نسبت به شوری محسوب می‌شود، همچنین در خاک‌های قلیایی تحمل خوبی دارد. این گیاه با تراکم بالا قابل کشت بوده بنابراین برای مبارزه با علف‌های هرز می‌توان از آن استفاده کرد.
• بذور زنیان را در مناطق بدون یخبندان در طی آبان تا آذر کشت می‌نمایند زیرا کاشت بهاره با کاهش اسانس مواجه می‌گردد. کاشت در اقالیم معتدله در اوایل بهار پس از رفع خطر یخبندان‌ها صورت می‌پذیرد. بذور زنیان 10 – 7 روز پس از کاشت شروع به جوانه زنی می‌کنند. از ویژگی‌های محیط کشت این گیاه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد :
• رشد گیاهک‌ها همانند سایر چتریان رشدی کند است و زنیان از نظر بافت و PH خاک محدودیت ندارد.
• رشد بوته‌های گیاه زنیان نیازمند نور و رطوبت کافی است ،گیاه زنیان نسبت به یخبندان حساس است.
• مقدار کودهای N و P به ترتیب 100 و 50 کیلوگرم در هکتار هستند.
• افزودن کودهای آلی برای زراعت زنیان بسیار مفید می‌باشند.