درختچه مومی (نگهداری + پرورش)

نیازها:

اقلیم:برای مناطق حارّه یا خیلی سرد مناسب نیست و تحمل یخبندان را ندارد.بهترین اقلیم برای آن،اقلیم گرم و معتدل با رطوبت کم است.

میزان نور و دما:بهترین جای کاشت آن جایی است در آفتاب کامل روز.در مکانی با آفتاب نیمی از روز نیز تحمل نشان می‌دهد.وجود گردش خوب هوا در اطراف بوته لازم و مؤثراست.این خود مزیتی است برای کاشت آن در زمین‌های شیب دار.

خاک:خاک کاملاً زهکشی شده می‌طلبد و زندگی در خاک‌های شنی را ترجیح می‌دهد.اگر کوچکترین تردیدی نسبت به زهکشی خاک هست،ایجاد بستری در کمی بالاتر از سطح زمین مورد نیاز است.

طرز کاشت و پرورش:

تکثیر:از قلمه‌های برگرفته از سر شاخه‌های رشیدتر در اوایل تابستان تا اواخر پاییز استفاده می‌شود.

آبیاری:آبیاری منظم و عمیق برای بوته‌های تازه کاشته شده بسیار ضروری است،ولی هیچ گاه نباید خاک کاملاً خیس و پُر آب شود.گیاهان قدیمی تر گاهی به دنبال آبیاری سنگین در طول ماه‌های گرم می‌توانند جان سالم به در برند.

کوددهی:به کود نیاز ندارد یا مقدار کمی کود اکتفا می‌کند،اما مقدار خیلی جزیی از کود دانه بندی شده‌ی مرغی یا آرد استخوان را می‌توان در بهار به زمین داد.

مشکلات:به آفت یا بیماری خاصی دچار نمی شود،اما در پِی گندیدگی ریشه به علن سنگین بودن شرایط خاک و رطوبت زیاد یا مالچ پاشی در اطراف ساقه یا تنه‌ی گیاه،به سرعت از پا در می‌آید.

گل دهی:

فصل:در سراسر زمستان تا اواخر بهار پوشیده از گل است.

شاخه گل بریده:شاخه گل بریده‌ی جِرالدتُون وَکس پردوام است.

هرس(پیرایش):

به طور کلی:هنگام بریدن شاخه‌ی گلدار به منظور قرار دادن آن در خانه یا بریدن نُکِ شاخه بعد از اُفتادن گل هرگز تا محل قدیمیِ چوبِ ساقه را نبُرید،که موجب کشته شدن بوته می‌شود.اما قطع نُکِ شاخه به هر حال موجب تشویق بوته به نشو و نمای مضاعف می‌گردد.