درختچه تنگرس (نگهداری + پرورش)

درختچه تنگرس گونه ای درخت بادام است که تنها در ایران رشد و پرورش پیدا می‌کند. در مناطق مختلف ایران قابل کشت است. درخت پر شاخه ای است که شاخه‌های جوان این درخت بدون کرک و در ابتدای رشد به رنگ قهوه ای می‌باشند که پس از رشد به رنگ خاکستری متمایل به سفید تبدیل می‌شوند.

برگهای این درخت به وسعت 20 میلی متر و عرضی بین 3 تا 4 میلی متر دارند. برگهای این درخت بیضی مانند و باریک با نوکی تیز می‌باشند. برگهای این درخت بدون دمبرگ چرمی و دندانه‌های کنگره ای تنگ می‌باشند.

گل‌های این درخت بدون دمگل است که به شکل استوانه ای است که دارای جامی بنفش به رنگ صورتی یا قرمز کمرنگ می‌باشد.

بنسای درخت تنگرس

درخت تنگرس قابلیت بن سای شدن برای کشت در داخل گلدان خانه و آپارتمان را دارد. با درخت تنگرس زیبایی را برای خود به ارمغان بیاورید.

طرز کاشت درخت تنگرس

تکثیر درخت تنگرس از طریق بذر و قلمه می‌باشد. کاشت بذر این درخت در اواخر زمستان انجام می‌شود. بریا کشت بذیر پس از اماده نمودن محل کشت بذر را بر روی محل مورد نظر بکارید، سپس لایه نارکی ماسه الک شده روی آن بریزید، و با آبپاش آن را آبیاری کنید، طوری که مرطوب شود.

بذرها پس از مدتی جوانه می‌زنند و سبز می‌شوند، سپس در فصل پاییز می‌توانید آنها را به گلدان و یا زمین اصلی منتقل کنید.

درخت تنگرس بیشتر در بستر رودخانه‌های مناطق کوهستانی که دارای دره می‌باشند و همچنین مناطق آبرفتی رشد می‌کنند.

ارتفاع درخت تنگرس

این درختچه ارتفاعی بین نیم تا یک متر دارد و بیشتر به صورت رونده رشد است.

فاصله کاشت درخت تنگرس

فاصله کاشت بذر بین 30 تا 60 سانتی متری می‌باشد.

عمق کاشت بذر درخت تنگرس

پس از کاشت بذر لایه نازکی خاک روی آن بریزید.

شرایط محیطی برای رشد

خاک مناسب رشد درخت تنگرس

خاک مورد نیاز برای رشد این درخت معمولا خاکهای لومی یا لومی رسی می‌باشد که توام با ذرات سنگریزه و قوای سنگی است.

زمان گلدهی درخت تنگرس

گلدهی این گیاه قبل از پایان زمستان و یا اوایل فصل بهار می‌باشد.

مقدار آبدهی درخت تنگرس

درخت بادام تنگرس نیاز آبی کمی دارد و در برابر خشکی مقاوم است.

نورلازم برای درخت تنگرس

به نور مستقیم خورشید نیاز دارد هر چند در برابر سایه نیز مقاوم می‌باشد.

کاربردهای درختچه تنگرس

این درختچه خاردار اغلب در اراضی آبرفتی دامنه مخروط افکنه‌ها و نواحی صخره ای و سنگلاخی دامنه کوه‌ها و گستره پای کوه‌ها رویش می‌یابد. گل‌های صورتی و انبوه آن در اواخر فصل زمستان و اوایل فروردین ماه شکوفا شده و برگ‌های آن در اوایل بهار ظاهر می‌شوند.

میوه‌های نسبتاً درشت این درختچه در همین زمان رسیده و قابل جمع آوری است. نحوه زادآوری طبیعی این درختچه از طریق بذر و کاشت نهال امکان پذیر است.

این درختچه یکی از عناصر گیاهی مقاوم به خشکی و کم آبی محسوب می‌شود. جهت ایجاد مراتع مشجر و به ویژه در دامنه کوه‌ها و اراضی سنگلاخی قابل توصیه است. رویشگاه‌های تنگرس در خطوط همباران 100 تا 300 میلیمتر گسترش دارند.

خاک رویشگاه‌های تنگرس اغلب لومی و لومی – رسی توام با ذرات سنگریزه و قلوه سنگی است. این درختچه اغلب در بستر رودخانه‌های فصلی و دره‌های کوهستانی توزیع شده است. از آن می‌توان به منظور توسعه مراتع مشجر بویژه در خاک‌های آبرفتی و یا دامنه مخروط افکنه ها، استفاده نمود.

سازگاری بسیار بالای این درختچه نسبت به استرس‌های محیطی و به ویژه خشکی و نقصان نزولات جوی سالیانه باعث می‌شود که از این درختچه جهت ایجاد مراتع مشجر استفاده شود.