من نمرده ام، مجموعه داستانهای کوتاه از خاطرات یک روانشناس ~احمد پدرام

چه آن‌جایی که باور کرده‌ بودم که ممکن است دوستی در یک درگیری مُرده باشد و چه آن‌گاهی که خودم را از لابه‌لای ناامیدی‌های ذهنی و تنبلی‌های جسمی و روانی رهانیده‌ام، درگیر این حس بوده‌ام که به راستی من نَمُرده‌ام و باید درست‌تر از پیش اندیشه بورزم و گام بردارم.

وقتی مراجعی ناامید، خود را مُرده‌ای متحرک می‌نامد و بر سر پوچی و هیچی جهان دستِ ‌تهی را بر سر می‌کوبد، به خود می‌پیچم.

در این مجموعه داستان‌ها خواسته‌ام که باز از مراجعینم درسی بگیرم و باز بتوانم با ناامیدانی که زندگی را «از تهی سرشار» می‌پندارند «همدلی»‌هایی داشته باشم. گاهی پا را فراتر گذاشته‌ام و «هم‌حسی»‌هایی هم نشان داده‌ام. خاطرات شخصی‌ام چنان خوب یا بد گریبانم را گرفته است که باز هم به‌چاره و به‌ناچار خواسته‌ام از خود و اشتباهات و ناتوانی‌هایم درسی بخوانم و از آن‌هایی که زیر بارهای اقتصادی، خانوادگی و عاطفی و معنوی و تضادهای درونی و بیرونی کمر خم کرده‌اند اما زمین نخورده‌اند درسی بگیریم. دیگرانی که گاه و چه بسیار زمین خورده‌اند اما نمرده‌اند. «من نمرده‌ام» دنبالۀ همان قصه‌های قبلی است که از پنجرۀ قلب مردمی دیده و شنیده می‌شود که تحمل و تاب‌آوری آن‌ها و داشتن تعهدشان به زندگی گاه اندوه شیرینی دارد و به اندیشه وامی‌دارد.