غزلی از سعدی، بس آدمی که در این مُلک نقش دیوارند ~شعرخوانی

غزلی از مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی
سعدی

نه هر چه جانورند آدمیتی دارند /
بس آدمی که در این ملک نقش دیوارند /

سیاه سیم زراندوده چون به بوته برند /
خلاف آن به در آید که خلق پندارند /

کسان به چشم تو بی‌قیمتند و کوچک‌قدر /
که پیش اهل بصیرت بزرگ‌مقدارند /

برادران لحد را زبان گفتن نیست /
تو گوش باش که با اهل دل به گفتارند /

که زینهار به کشّی و ناز بر سر خاک /
مرو که همچو تو در زیر خاک بسیارند /

به خواب و لذت و شهوت گذاشتند حیات /
کنون که زیر زمین خفته‌اند بیدارند /

که التفات کند عذر که‌این زمان گویند؟ /
کجا به خوشه رسد تخم کاین زمان کارند؟ /

هزار جان گرامی فدای اهل نظر /
که مال و منصب دنیا به هیچ نشمارند /

کرا نمی‌کند این پنج‌روزه دولت و ملک /
که بگذرند و به ابنای دهر بگذارند /

طمع مدار ز دنیا سر هوا و هوس /
که پر شود مگرش خاک بر سر انبارند /

دعای بد نکنم بر بدان که مسکینان /
به دست خوی بد خویشتن گرفتارند /

به جان زنده‌دلان سعدیا که ملک وجود /
نیرزد آن که وجودی ز خود بیازارند /
#سعدی_شیرازی

نوای ساز نادر فولادی‌نسب/ اجرا شهرزاد فتوحی/ تنظیم مجتبی میر‌سمیعی