داستان کوروش بزرگ شاه شاهان ~قسمت4

داستان کوروش بزرگ شاه شاهان ~قسمت چهارم

کوروش کبیر، ابرمرد تاریخ، شاه شاهان، پادشاه ایران زمین، شجاع‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین شاه ایران بود که با گفتار، کردار و پندار نیک خود انقلابی بزرگ در امپراتوری‌های تاریخ به پا کرد.
در حدود 2500 سال پیش، یعنی 500 سال قبل از میلاد مسیح یا 1100 سال قبل از اسلام، پسر شاه پارس که مادر او دختر شاه ماد بود، به فرماندهی نجیب‌ترین قبایل پارسی درآمد. او با حمایت مادی‌ها، خرد نیک و همت والای خود را با هم درآمیخت؛ با شجاعت و مردانگی، اقوام ایرانی آریایی تبار را با هم متحد و با پادشاهان بد‌کردار و ظالم زمان خویش مبارزه کرد. سپس آن‌ها را یکی پس از دیگری شکست داد و اکثرشان را بخشید و مردم را از ظلم آن‌ها نجات داد و مرزها ایران را تا دوردست‌ها کشانید. او اولین و بزرگترین امپراتوری جهان را بنیان‌گذارد؛ یک امپراتوری که در طول تاریخ همانندی نداشت. آن شخص کسی نبود جز کوروش کبیر.
کوروش کبیر نمونه کاملی از صفات اخلاقی را داشت. هرکجا که به‌عنوان فاتح وارد می‌شد، بر‌خلاف فاتحان آشور و بابل نسبت به معابد اقوام بیشترین احترام را نشان می‌داد؛ برای تعمیر و توسعه‌ پرستشگاه‌ها کمک‌های زیادی می‌کرد؛ از هر‌گونه تبعیض نسبت به پیروان ادیان خودداری می‌کرد و اجازه نمی‌داد این احترام بهانه‌ای برای تجاوز‌جویی و قدرت‌طلبی کاهنان شود. او با نهایت دقت این شیوه‌ اخلاقی و انسانی را رعایت می‌کرد و آن را وسیله‌ استحکام قدرت امپراتوری می‌دانست.

کوروش مظهر خردمندی و قابلیت و فردی بافضیلت و شرافتمند است. به گفته‌ هرودوت:

کوروش دلیرترین و پرهوادارترین مرد جوان در پارس بود. او فریب زندگی پرزرق و برق را ‌نخورد و بر ارزش زندگی شرافتمندانه واقف بود.

ایرانیان که کوروش آن‌ها را به مقام فرمانروایی رساند، او را پدر و یونانیان، که کوروش کبیر سرزمین‌هایشان را تسخیر و آن‌ها را مغلوب قدرت خویش کرد، او را پادشاه نمونه و قانون‌گذار می‌نامیدند. یهودیان که او معبد و آزادی عبادتشان را به آن‌ها باز‌گرداند او را شبان یهود و مسیح خدا می‌خوانند؛ ضمن آنکه بابلیان کوروش کبیر را مورد تایید مردوک می‌دانستند. عامه‌ مردم در مانای، ماد، ایلام، اورارتو، لیدیه، بابل و حتی فنیقیه، او را به چشم نجات‌بخش می‌دیدند و از اینکه در امپراتوری او خشونت و تعدی امپراتوری‌های گذشته جای خود را به عدالت داده‌ بود از وی راضی بودند.

نوشته: کاظم مزینانی
با صدای: فرید حامد