مثنوی معنوی، کلوخ انداختن تشنه از سر دیوار در جوی آب

شخصی تشنه بر دیواری بلند نشسته بود و در بُنِ دیوار ، جویباری زلال روان بود . شخصِ تشنه خشت ها را یکان یکان بر می‌کند تا دیوار را که مانع وصول او به آب بود بردارد و کامِ تشنۀ خود را سیراب کند . او هر خشتی که برمی کند به درون آب می‌انداخت و از آوای دلنشین آب ، مسرور می‌شد . آب بدو نهیب زد که آخر از این کار چه فایده می‌بری . شخصِ تشنه گفت : دو فایده برم . نخست ، شنیدن آوای آب و دیگر آنکه هر خشتی که برکنم به آب نزدیکتر شوم . سالکینِ الی الله هم که بر دیوارِ طبیعتِ مادی خود نشسته اند . هر یک خود را به حق نزدیکتر بینند .
_ مولانا در این حکایت کوتاه ، سالکی را تصور می‌کند که با فرو ریختن دیوار علائق جسمانی که همچون حجابی او را از شهود حق بازداشته به وجد می‌آید .
با صدای: پیمان رشادی