اشعار سیدعلی صالحی ~دکلمه

من هم مثل عده‌ای از آدمیانِ همین کوچه هنوز /
از کج و پیچ کردنِ کلماتِ عادیِ آسمان بَدَم می‌آید. /
بی‌راهه چرا؟ /
تمام این سالها /
حرام از یک شبِ دُرُست /
حرام از یک روز خوش /
حرام از یک … از خوابِ یک لحظه، یک لبخند! /
بی‌انصاف، زندگی /
هی همین معنی ارزانِ از ما گرفته‌ی مجبور /
تو که ما را کُشتی! /
حالا که چمدانم را این همه سنگین و بی‌کلید بسته‌ام /
تازه می‌پرسی کجا، چرا، از چه سبب …!؟ /
یعنی تو داستانِ دلبستگی‌های مرا /
به همین چیزهای معمولی ندانسته‌ای، نمی‌دانی؟ /
لااقل یک بفرمایِ ساده، یک سکوت! /
انگار زود است هنوز هوای سَفَر /
کوکِ بُریده‌ی باد و عطسه‌ی بی‌هنگام حباب هم /
همین را می‌گویند /
دلم به جا نیست /
پایم به راه نمی‌آید /
هنوز چیزهای بسیاری هست /
که دوستشان می‌دارم /
من بعد از هزار سالِ تمام /
باز مُرده‌ام به خانه برخواهد گشت، برمی‌گردم /
نمی‌گذارم شب‌های ساکتِ پاییزی /
تو از هول و ولایِ لرزانِ باد بترسی … بابا! /
هر کجا که باشم /
باز کَفَن بر شانه از فرصتِ مرگ می‌گذرم، می‌آیم /
مشق‌های عقب‌مانده‌ی هُدا را می‌نویسم/
پتوی چهارخانه‌ی خودم را /
تا زیرِ چانه‌ات بالا می‌کشم، می‌بویَمَت/
و بعد … یک طوری پرده را کنار می‌کشم/
که باد از شمارش مُردگانِ بی‌گورش/
نفهمد که یکی کَم دارد!

با صدای: زهره هاشمی /
موسیقی متن : Before The Ending Of Daylight by Max Richter