کفش روی چمن ~طاهره ایبد

ننه ام ظهرها نمی گذارد بروم بیرون. آن وقت ها که توی یک خانه دیگر بودیم، می‌گذاشت . حالا نمی گذارد. از وقتی که آمده ایم توی این خانه، خانه که نه گمانم باغ است. خیلی بزرگ است. پر از گل و درخت. تازه فواره هم دارد ولی چه فایده! ظهرها که او می‌آید ننه نمی گذارد بروم بیرون. تا غذا می‌خوریم در زیرزمین را چفت می‌کند که ما نرویم بیرون. یعنی بیشتر به خاطر من…

نوشته: طاهره ایبد
با صدای: صدره قربانعلی پور