گل هفت رنگ ~والنتین کاتایو

حدود نیم قرن پیش، من با کتاب‌هایی که برایم می‌خواندند و کمی بعد‌تر خودم می‌خواندم، جهانی برای خود آفریده بودم که در آن زندگی می‌کردم، فکر می‌کردم و ساخته می‌شدم و شکل می‌گرفتم. کتاب «گل هفت‌رنگ» هم یکی ازآن مجموعه کتاب‌هایی است که جایی از یاد نرفتنی در ذهن من داشت و دارد. تصور امکانِ وجودِ گلی که گلبرگ‌هایش آرزوی آدم را برآورده کند و فکر اینکه اگر چنین چیزی وجود داشته باشد من چه آرزو‌هایی می‌کنم، بخشی از ذهن و خاطرم را فرا‌گرفته بود. به خاطر دارم که آرزو‌های دخترک داستان را ساده‌انگارانه می‌پنداشتم و غمگین می‌شدم که چطور فرصت‌هایش را برای خواسته‌هایی که حتی در آن کودکی‌ها هم برایم ارزشمند نبودند، هدر می‌دهد. برای خودم فهرست دیگری از آرزو‌ها ساخته بودم که باید در اولویت‌ها به هفت آرزوی مفید می‌رسید، بی‌آنکه گلبرگ‌ها را هدر دهم. این روحیه‌ی بهره‌وری از هر توانایی و هر زمان و موقعیت را نیم‌قرن است با خود آورده‌ام که اندک اندک دریافتم در برابر آدم‌هایی که همه ارزش‌هاشان پول است و قابل خریدن با پول، هیچ ارزشی جز برای دلِ خودم و انگشت‌شمار مهربانِ اطرافم ندارد.

یادم هست که چقدر شمردن گل‌برگ‌هایی که کم شده بود برایم مهم بود. زمانی که شاید فقط تا ده بلد بودم بشمارم. یادم هست تصور گم شدن و سردی قطب در تنهایی و بدون لباس کافی و آن سیل اسباب‌بازی و آن حس عجیب و تلخ نخواستنی بودن و بازی نبودن و کنار گذاشته شدن که هنوز که هنوز است هر روز می‌بینم و تلخی آن بیرون از من و دنیایم هست و جاری است.
این کتاب را از آن دورهای نیم‌قرن پیش تا اینجا که گوشه‌ای دور در دنیاست، کشاندم و آوردم که روزی بخوانمش و در تلاطم‌های همه بی‌انصافی‌های روزگار فرصت نشد تا امروز که خواندمش و مجتبی میر‌سمیعی که از آن آدم‌های کمیابی است که سال‌ها بر عهدی می‌مانند و پیگیر و پر‌تلاش و فرهیخته است، موسیقی بر آن گذاشت و تنظیمش کرد.
داستان ترجمه‌ی المیرا دادور است که آن زمان‌ها زن جوانِ بالا‌بلندی با چهره‌ای ظریف و مهربان بود و نقاشی‌های آن را نادر ابراهیمی کشیده است که غول ِ مهربانی بود که هر بار می‌دیدمش مهرمندانه به چگونه سلام دادن آدم هم کار داشت و وقتی می‌خندید خیالت راحت می‌شد و از او آگاهانه و ناخودآگاهانه بسیار آموختم.

گل هفت‌رنگ
داستانی مناسب برای کودکان
از سازمان همگام با کودکان و نوجوانان
انتشارات امیر‌کبیر 1351 /
نوشته‌ی: والنتین کاتایو/
ترجمه و تنظیم : المیرا دادور /
نقاشی‌: نادر ابراهیمی /

قصه‌گو: شهرزاد فتوحی /
تنظیم: مجتبی میر‌سمیعی