بیانیه انجمن علمی هنرهای نمایشی در رد شائبه ­نژادپرستانه بودن حاجی‌فیروز |‌ علم برتر از سیاست‌ورزی است

📢 این صفحه را با دوستان خود به اشتراک بگذارید

Share on facebook
Share on pinterest
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on google
Share on telegram
Share on email
روزنامه هنر رویدادهای هنری اخبار هنری گزارش‌های هنری نوآوری‌های هنری حراج هنری تئاتر و نمایش مد و لباس
برگزاری نمایشگاه «پری‌زاد» آثار خانم مهناز اولیائی
برگزاری نمایشگاه «نگاه من» آثار نقاشی آقای عبدالله محمودی
برگزاری نمایشگاه «کبوترانه» آثار سیاه قلم خانم الهام رحیمیان
برگزاری نمایشگاه «نگاه» آثار نقاشی خانم ملیکا هدایتی
برگزاری نمایشگاه «بعد دیگر وجود» آثار نقاشی خانم زهرا شمشیری
برگزاری نمایشگاه «حس ناب زندگی» آثار نقاشی خانم مریم عبدالملکی
برگزاری نمایشگاه «سرشت هست» آثار نقاشی خانم لاله علی عابدی
برگزاری نمایشگاه «زیبای سخت» آثار مجسمه آقای عباس یعقوبی
برگزاری نمایشگاه «آینده گذشته است» آثار نقاشی آقای بهادر قشقایی
برگزاری نمایشگاه «ماری پوسا» آثار نقاشی خانم مریم شجاعی
اینستاگرام گالری لیلیت

به گزارش هنرآنلاین، انجمن علمی هنرهای نمایشی در رد شائبه ­نژادپرستانه بودن «حاجی فیروز» و وضعیت متناقض نمای پیشنهاد پژوهشی یک مدیر ارشد دانشگاهی» بیانیه ای صادر کرد که متن آن بدین شرح است:

«همه عالم تن است و ایران دل

نظامی

سخنان اخیر آقای دکتر محمدرضا جوادی یگانه – دکترای جامعه‌شناسی، عضو هیات علمی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران و معاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران – درباره حذف شخصیت «سیاه یا حاجی‌فیروز» به اتهام جعلیِ نژادپرستانه بودن آن، موجب تأسف و تذکر این نکته است که انسان به عنوان شخصیتِ حقیقی شاید بتواند هر آنچه در ذهن دارد بیان کند – البته که با پذیرش تبعاتش – اما در مقام شخصیتی حقوقی و علمی، که دانش تخصصی‌اش جامعه‌شناسی است و در باب “خلقیات ایرانیان و تاریخ ایران” نیز احتمالاً پژوهش کرده است، نمی‌تواند بی‌علم و از سر تفنن سخنی در حوزه عمومی گوید بی­‌آنکه منافع ملی، عمومی و به تبع آن، واقعیت تاریخی را در نظر نگیرد؛ به زبانی دیگر علم باید مبنای سیاست باشد نه بالعکس.

«شائبه‌ی نژادپرستانه بودن» شخصیت «سیاه»، شخصیتی که قرن هاست در آیین های نمایشی ایران حضور مستمری داشته و نشان از تداوم ایران فرهنگی در طول تاریخ دارد، اتهامی است بی نسبت با واقعیتِ تاریخی ایران و البته آن که چنین ادعایی دارد می بایست سندی نیز ارائه کند وگرنه بر مبنای منطق، مادامی که فرضیه نسبتی با واقعیت نداشته باشد صرفاً فرضیه است و نمی توان آن را حجت قرار داد؛ اما از قرار راه دانش و اثبات حجت بسته است چراکه اگر گشایشی می بود، می بایست ابتدا پژوهش و تحقیقی صورت گیرد و سپس دستوری صادر شود. این اصل بدیهی است که هر مدیری به هنگام اجرای برنامه ای، پیشنهاده ای از کارگزاران مجموعه ی خود اخذ می کند و اگر شائبه ای در پیشنهاده وجود داشته باشد، لازم است که با اهالی فن مشورت کند و سپس تصمیمی را اعمال نماید؛ نه اینکه در میانه ی کار، اعتبار دانشگاهی خود را نادیده انگارد و دل در گرو شائبه و فرضیه ای بی اساس بندد.

معاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران در چارچوب گفتمانی سخن می گوید که بی نسبت با واقعیت تاریخ ایران است– اگر چنین سخنی را در برخی از کشورهای اروپایی یا آمریکا می گفت به احتمال درست می نمود- پس می بایست از روی علم و تحقیق گفت که تا کنون هیچ مستشرقی – فارغ از پژوهشگران ایرانی- اعم از آرتور دو گوبینو – که خود از ایده پردازان برتری نژاد بود-، مادام کارلا سِرنا، ویلیام بیمن، ویلِم فلور و دیگرانی که در باب نمایش های آیینی، سنتی و تاریخ تئاتر ایران پژوهش کرده اند، هیچ گزاره‌ای دال بر نژادپرستانه بودن شخصیت “سیاه” و اساساً آیین و نمایش ایرانی نگفته اند؛ نیز اگر نیک بنگریم چنین آیینی، از آنجا که روایتگر روح یک قوم یا ملت در نبرد میان مرگ و زندگی است و خواست دوباره‌ی قداست زندگی را آشکار می کند، دلالت بر نژادپرستی ندارد و امری فراتر از وضع موجود را خواهان است. از سویی دیگر باید این نکته را تذکر داد که اگر معاون شهرداری، مشاوران عالم و آگاه به تاریخ می داشت، بی تردید می دانست که شخصیت “سیاه” در قالب فرم های نمایشی سنتی و مدرن به دفعات در جشنواره هایی چون آوینیون و در شهرهای اروپایی چون پاریس، لیون، مادرید بر روی صحنه رفته است و هیچ شائبه ای برای آن ملت هایی که بعضاً بر مبنای برتری نژادی شکل گرفته اند و یا نژاد پرستی موضوع تاریخی و سیاسی شان است، رخ نداده بود و نداده است. احتمالاً آن بیگانگان، با استناد به آراء مستشرقان اروپایی و نیز تجربه ی زیسته ی ما ایرانیان، بر این امر بیشتر واقف بوده اند که «سیاه» فردی در نزاع با قدرت مستبدانه است و «داد» از آنکه این اصل بنیادین را فراموش کرده، می ستاند. پُر بیراه نیست اگر او را «عامیانه شده ی» سنتِ سیاست نامه نویسی در ایران بدانیم؛ سنتی که پند می دهد به حاکم از برای تحقق «داد» در روح و جسم شهر و کشور. این امر بر خلافِ این شائبه و پرسش جعلی است؛ پس بایسته این است که “معاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری در مقام پاسخ گو قرار گیرد که مدعای مطرح شده بر چه مبنا و سند مُرجَّحی است؟  

اگر به تاریخ ایران بنگریم، تاریخی که آیین ها و شخصیت ها از آن برآمده اند، در آن حرکت کرده اند و آن را نیز استمرار بخشیده اند، نژادپرستی برتری ایدئولوژیک نداشته است و سنت‌های برآمده از «دل ایران» نیز برای نژادپرستی موضوعیتی قائل نبوده اند زیرا ایران و تکثر در آن، با اجماع اقوام مختلف شکل گرفته و نه بر اساس برتری نژادی یا ایدئولوژی مدرن نژادپرستی. از همین رو عالمانه آن است که سخن بر مبنای دقیق گفته شود و سیاست‌ها در جهت آشکار کردن روح ملی و زندگی­خواهی ایرانیان سامان یابند و اگر خطایی از روی کم دانشی و ستیز با تاریخ رخ می دهد، کمترین کار عذرخواهی و سپس استناد به تاریخ است. به عنوان شخصیتی علمی و مدیر ارشد یک شهر باید دانست که در ایران و خارج از ایران کم نیستند پژوهشگرانی که عمری را در جهت شناخت و فهم آیین ها و نمایش های ایرانی به سر برده اند و یا اساتید و دانشجویانی که رساله‌هایی در این باب نوشته اند؛ کتابخانه های دانشکده های تئاتر در ایران حافظ این پژوهش ها و رساله ها هستند و به انتظار از برای به کار رفتن و اعمال شدن. لازم است که با اندکی تأمل و پرسش‌گری در این باره و مشورت با اهل فن، از چنین سیاست های تفننی و غیر علمی آزاد شد و روشنگرانه درباره‌ی ایران و آیین های نمایشی اش اندیشید و روح یک شهر، کشور و ملت را بازتاب داد.»

منبع:/http://www.honaronline.ir


 

🗓 برای اطلاع از جدیدترین رویدادهای هنر و فرهنگ، همراه گالری لیلیت باشید

Share on facebook
Share on pinterest
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on google
Share on telegram
Share on email
دکمه بازگشت به بالا
fa Lang
tr Türkçe | TR