وانا رفیع پور رفع آچمز

گشایش: جمعه ۱۰ الی ۱۵ دی ماه از ساعت ۱۶ الی ۲۰
نشانی: تهران، میدان مادر (محسنی)، خیابان وزیری پور، کوچه باغیانی، پلاک ۲۶، زنگ دوم

اگر زندگی را زنجیره‌ای از اتفاقات در امتداد زمان در نظر بگیریم، و اگر بتوان کمی افراط کرد و اتفاقات زندگی را به دو دسته‌ی خوب و بد دسته‌بندی کرد (یا اگر بتوان گفت اتفاقاتی که حالمان را خوب یا بد میکند)، یک زندگی متعادل زندگی‌ای است که در آن نسبت اتفاقات خوب و بد مثلا بین ۶۰ و ۴۰ در تلاطم باشد. یعنی هر آنچه غیر از این باشد، تعریف یک زندگی غیر متعادل را ارائه کند. البته که اگر نسبت اتفاقات خوب به بد بالا بزند، ناراحتی خاصی نباید داشت. اما برعکسش هیچ خوشایند نیست. در این شرایط معمولا انتخابات فرد برای حرکت و تداوم بسیار کم می‌شود. به علت فشار عوامل خارجی حاصل از اتفاقت بد، او نه می‌تواند راه‌های گذر اموری که تا به حال به کار می‌بسته را کنار بگذارد، و نه می‌تواند پا در راهی جدید قرار دهد تا از شرایط دست و پاگیر بیرون بزند. به عبارتی ملغمه‌ای از ریسک، ترس و کم توانی همواره راه را برای بهبود و یا حتی انقلاب می‌بندد. گسترش این روند در طول زمان، تحقیقا فرسایشی و ضرروار است. بیایید اسم این حالت را صرفا برای خاطر این نوشته “آچمز” بگذاریم.
هنرمند. زن. ایرانی. متولد دهه پنجاه. آچمز.
نقاشی‌‌های وانا نبی‌پور حاکی از یک و یا حتی چند دوران‌اند. دورانی که در آن هنرمند با وجود تیرگی شرایط، شجاعانه در برابر دیو زمانه قد علم کرده و با صبر و  پیوستگی زنانه‌اش، قلاده‌ی او را در دست می‌گیرد. نقاشی‌های کم وزن او، ذهن را در فضا معلق می‌کند. حتی اگر یک کشتی‌گیر ۱۲۰ کیلویی هم که باشید بی‌وزنی سلف پرتره‌های وانا شما را به راحتی یک پر با خود می‌برد، و بیننده را در قاب تصویر فرو می‌کشاند. سورئالیتی نقاشی‌های وانا راوی یک روزمره‌ی پرخیال و آرزومند است، که حتما شاعرانه است اما لزوما عاقلانه نیست. و روایت‌های عاشقانه‌ی شبه مینیاتورهای او، افکارتان را زیر و رو می‌کند.
این نمایشگاه، حاصل جستجوها، تلاش‌ها و واکنش‌های مختلفیست که میوه‌ی آن گذر از یک دوران آچمزگونه است.

 

تازه‌ترین‌ها:

دکمه بازگشت به بالا
fa فارسی
X